এইখন নিউয়ৰ্ক মহানগৰীৰ বুকুতেই আমি একেলগে ধূলি বালি খেলি ডাঙৰ হৈছিলোঁ। ইয়াতকৈ আমাৰ শৈশৱ আৰু যৌৱন পাৰ কৰিছিলোঁ দুয়ো। আমি বন্ধু হ ’ লেও দুয়ো প্ৰকৃততে অভিন্ন হৃদয়ৰ বন্ধুহে আছিলোঁ। এজনে হা কৰিলেই ইজনে হুমুনিয়াহৰ বতৰা পাইছিলোঁ। মোৰ বয়স তেতিয়া ওঠৰ আৰু জিমিয়ে কুৰিৰ দেওনা গৰকিছে। সেই বিশেষ নিশাটোৰ পাছৰ পুৱাটোতেই মই পশ্চিমলৈ যাত্ৰা কৰাৰ কথা ভাগ্য অন্বেষণত। জিমিকো লগ ধৰিছিলোঁ মই কিন্তু জিমি আছিল নাচোৰবান্দা। পৃথিৱীৰ কোনো প্ৰলোভনেই হয়তো জিমিক নিউয়ৰ্কৰ পৰা বাহিৰলৈ নিব নোৱাৰিলেহেতেন। জিমিৰ পৃথিৱীখনেই আৱৰ্তিত হৈছিল এই নগৰক কেন্দ্ৰ কৰি। জিমি নিউয়ৰ্কৰ বাহিৰলৈ যাবলৈ আগ্ৰহী নাছিল আৰু মই মোৰ উৰণীয়া মনটোক এই নগৰৰ গলিত আৱদ্ধ কৰি ৰাখিব বিচৰা নাছিলোঁ। গতিকে উপায়ন্তৰ হৈ আমি দুয়ো এৰাএৰি হ ’ বলৈ বাধ্য হৈ পৰিলোঁ। কিন্তু ইমান বছৰৰ বন্ধুত্বৰ টান জানো ইমান সহজতে এৰাব পাৰি? সেই নিশাতেই আমি দুয়ো থিৰাং কৰিছিলোঁ যে সম্পূৰ্ণ বিশ বছৰৰ পাছত আমি পৃথিৱীৰ যিটো প্ৰান্তৰতেই নাথাকোঁ কিয় আজিৰ দিনটোতেই পুনৰ ইয়াতেই লগ হ ’ ম। মাজৰ সময়চোৱাত আমি দুয়ো নিজৰ নিজৰ ভাগ্য অন্বেষণ কৰিম আৰু চাম যে কোনে কিমান সফলতা অৰ্জন কৰিব পাৰে। ”