ভাৰত এখন বৈচিত্ৰ্য পূৰ্ণ দেশ। জান – জুৰি, নদ – নদী, পাহাৰ – পৰ্বত আৰু মালভূকি – মৰুভূমি আদিৰে পৰিবেষ্টিত ইয়াৰ মাটি, পানী, জলবায়ু আদি ভৌগোলিক পৰিৱেশৰ অনুকূলতাৰ বাবে খাদ্য – শস্যৰ উৎপাদন সন্তোষ জনক। ভাৰতৰ প্ৰায় ৫.৫ লাখ মানুহে গাঁৱত বাস কৰে। তেওঁলোকৰ বৃহৎ সংখ্যক মানুহে কৃষি কৰ্ম কৰি খাদ্যৰ যোগান ধৰে যদিও খাদ্য সংৰক্ষণৰ প্ৰতি প্ৰত্যাহ্বান হৈয়েই আছে। খাদ্য সংৰক্ষণৰ কথা বুলিলে ফ্ৰীজ বা তেনে ৰাসায়নিক পদ্ধতিৰ কথাকেই সকলোৱে সহজে বুজি পায়। এইবোৰ প্ৰক্ৰিয়া যথেষ্ট খৰচী আৰু ইয়াৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়াও ভয়াৱহ। বিজ্ঞানৰ মতে, ফ্ৰীজৰ পৰা ক্ল ’ ৰ ’ ফ্ল ’ ৰ কাৰ্বন নামেৰে যিটো গেছ নিৰ্গত হয়, সি বৰ ক্ষতি কাৰক বুলি কোৱা হৈছে।তেনে খাদ্য সংৰক্ষণৰ বাবে ব্যৱহাৰ কৰা ৰাসায়নিক খাদ্যৰ গুণাগুণে বহু লোকৰ প্ৰাণহানি হোৱাৰো আশংকা আছে। তাতোকৈ গুৰুত্ব পূৰ্ণ কথা হ ’ ল, ভাৰতৰ অধিক সংখ্যক কৃষকেই দৰিদ্ৰ আৰু এই দৰিদ্ৰ শ্ৰেণীৰ লোকে আটাইবোৰ সামগ্ৰী ক্ৰয় কৰা সম্ভৱপৰ নহয় আৰু এই বোৰৰ বিষয়ে প্ৰায়লোকেই অজ্ঞ। কিন্ত তাৰ বিকল্প হিচাপেও আমাৰ সমাজত অতীত কালৰ পৰাই পৰম্পৰাগত ভাৱে চলি অহা কেতবোৰ সংৰক্ষণৰ পদ্ধতি দেখিবলৈ পোৱা যায়, য ’ ত কোনো ধৰণৰ ৰাসায়নিক দ্ৰব্য ব্যৱহাৰ কৰা নহয়। ফলস্বৰুপে তাৰ পৰা কোনো ধৰণৰ পাৰ্শ্বক্ৰিয়া হোৱাৰ ভয় নাথাকে আৰু গঞা ৰাইজেও যথেষ্ট লাভৱান হ ’ ব পাৰে। বিভিন্ন জাতি – উপজাতিৰে পৰিপূৰ্ণ এই ভাৰতত বিভিন্ন সমাজৰ বিভিন্ন সম্প্ৰদায়ৰ মাজত অতীতৰ পৰাই চলি অহা পৰম্পৰাগত সংৰক্ষণ পদ্ধতি বিভিন্ন ধৰণৰ হ ’ ব পাৰে তাত কোনো সন্দেহ নাই। ইয়াত উত্তৰ – পূব ভাৰতৰ হাজং সমাজত চলি অহা পৰম্পৰাগত খাদ্য সংৰক্ষণৰ কথাহে কিছু ক ’ বলৈ লৈছোঁ; যেনে – আহিন – কাতি মাহত পথাৰৰ বা বাৰীৰ মৰাপাট কটাৰ সময়ত পেলাই দিয়া আগ খিনিৰ পৰা ভাল ভাল পাত খিনি ছিঙি ছিঙি সংগ্ৰহ কৰি কিছুদিন ৰ ’ দত ৰ ’ দাই ভালকৈ শুকালে টোপোলা বান্ধি নাইবা পুৰণি খালৈ – পাচি আদিত ভৰাই ভালকৈ থৈ মন গ ’ লে বা শাক – পাচলি নোহোৱা হ ’ লে পৰিমাণ মতে উলিয়াই লৈ ধুই – পখালি সৰু মাছৰ সৈতে খাৰেৰে আঞ্জা বনাই খায়।