কেতিয়াবা এটা বক্তৃতা অতি শক্তিশালী হ ’ ব পাৰে।সি এটা সময়ৰ বাণীও হ ’ ব পাৰে। সেইটোৱেই বক্তৃতা আৰু বক্তৃতাৰ মাজৰ পাৰ্থক্য। মই যিটো বক্তৃতাৰ কথা ক ’ বলৈ ওলাইছোঁ সেই বক্তৃতাটো উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ জ্যেষ্ঠ অধিবক্তা দুষ্যন্ত ডাবে ১৮ ফেব্ৰুৱাৰীৰ দিনা Campaign for Judicial Accountability and Reforms (CJAR) -এ আয়োজন কৰা আলোচনাচক্ৰ এখনত প্ৰদান কৰিছিল। বক্তৃতাটোৰ বিষয় আছিল ভাৰতৰ বৰ্তমান অৱস্থাত ন্যায়পালিকাৰ দায়িত্ব। ন্যায়পালিকাৰ কাম হ ’ ল সাংবিধানিক প্ৰমূল্য উৰ্দ্ধত তুলি ধৰা আৰু দেশত যাতে সকলো সময়তে আইনৰ শাসন বৰ্তি থাকে তাৰ বাবে অতন্দ্ৰ প্ৰহৰীৰ দৰে কাম কৰা। যেতিয়াই দেশত কোনো আইনী বিতৰ্কৰ সৃষ্টি হয়, তাত শেষ সিদ্ধান্ত দিয়াৰ কৰ্তৃত্ব কেৱল উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰহে। এই ক্ষেত্ৰত তেওঁ ইজৰাইলৰ চৰম সোঁপন্থী চৰকাৰৰ প্ৰধান মন্ত্ৰীজনে ইজৰাইলৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ক চেৰাই গৈ আইন প্ৰণয়নৰ ক্ষেত্ৰত সংসদক চৰম ক্ষমতা প্ৰদান কৰি আইন প্ৰণয়ন কৰিব বিচাৰোঁতে লাখ লাখ মানুহ ৰাজপথলৈ ওলাই আহি কেনেকৈ তাৰ বিৰোধিতা কৰিছিল, আনকি তাৰ অতি প্ৰভাৱশালী ঔদ্যোগিক গোষ্ঠীবোৰেও ইজৰাইল এৰাৰ ভাবুকি দিছিল সেই কথাৰ উল্লেখ কৰিছিল। আনকি পাকিস্তানৰ উচ্চতম ন্যায়ালয়ৰ মুখ্য বিচাৰপতি জনক আঁতৰাওঁতেও তাৰ উকীল সংস্থাই দুৰ্ঘোৰ বিৰোধিতা কৰিছিল। আমাৰ আইন মন্ত্ৰী আৰু উপ–ৰাষ্ট্ৰপতিয়ে সেই একে ধৰণৰ ভাবুকি দি থাকোঁতে ভাৰতত কিন্তু আমি তেনে প্ৰতিক্ৰিয়া দেখা পোৱা নাই।