ঘৰ-দুৱাৰসহ গণকগৰাকীয়ে তেৰাৰ চৰণত সমৰ্পণ কৰিলে। গুৰুজনে মাধৱপুৰুষক তাতে থাকিবলৈ দিলে। তেতিয়াৰ পৰা ঠাইখনৰ নাম গণককুছি হ ’ ল। গণককুছিত থাকোতে মহাপুৰুষ গুৰুজনাৰ লগত মাধৱদেৱে ভকতসকলৰ লগ হৈ পাটবাউসীৰ পৰা শ্ৰীক্ষেত্ৰলৈ যাত্ৰা কৰিলে। মাধৱদেৱে অজুহাত উলিয়াই মাথোঁ বৃন্দাবনলৈ গুৰুজনাক যোৱাৰ পৰা বিৰত কৰিলে। যিহেতু বৃন্দাবনলৈ গ ’ লে নিজৰ লীলাভূমি পাই গুৰুজন ঘূৰি নাহিব, সেয়ে গুৰুপত্নীৰ এনে আশংকা মাধৱপুৰুষে সতৰ্কতাৰে নিৰসন কৰিলে। এয়া গুৰুজনাৰ দ্বিতীয়বাৰৰ তীৰ্থভ্ৰমণ। এনেদৰে ছমাহ ভ্ৰমণ কৰি পাটবাউসী পালেহি। তাৰ পিছতে অন্য এটা উল্লেখযোগ্য ঘটনা গুৰুজনৰ ভক্তি ৰত্নাৱলী গ্ৰন্থ প্ৰাপ্তি। মাগুৰিৰ পণ্ডিত কণ্ঠভূষণে বাৰাণসীৰ ব্ৰহ্মানন্দৰ পৰা গ্ৰন্থখন আনি গুৰুজনক দিলে। ভক্তি ৰত্নাৱলী গুৰুজনে ভাঙনিৰ দায়িত্ব ‘ বৰাৰ পো ’ ক অৰ্পণ কৰিলে। যাৰ ফলশ্ৰুতিত মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ অমৃত লেখনিত প্ৰকাশিত হ ’ ল– বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ অন্যতম গ্ৰন্থ ‘ ভক্তি ৰত্নাৱলী ’ । এই সময়ছোৱাতে শংকৰদেৱ ৰাজৰোষত পৰিৱলগীয়া হয়। কুচক্ৰীসকলে কোচ ৰজা নৰনাৰায়ণক গুৰুজনাৰ বিৰুদ্ধে গোচৰ তৰাত চিলাৰায় দেৱানে গ্ৰেপ্তাৰ কৰা চলেৰে সুৰক্ষা দি নিজৰ লগত ৰাখে। শেষত ৰজাৰ মন বুজি একো অপকাৰ নহয় বুলি জনাৰ পিছত শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱক নৰনাৰায়ণৰ সমীপত হাজিৰ কৰোৱায়। নৰনাৰায়ণে সন্ত শংকৰৰ মহিমা দেখি অভিভূত হ ’ ল। যথোযোগ্য সন্মানহে প্ৰদৰ্শন কৰিলে। বিঘিনিশূন্য হোৱাৰ পিছত চিলাৰায়ে তোৰোচা নদীৰ দক্ষিণপাৰে ভেলা নামৰ ডোবা এটাৰ কাষত মহাপুৰুষজনাক এটি গৃহ নিৰ্মাণ কৰাই দিয়ে। তাতে কিছুদিন থকাৰ পিছত মাধৱ সমন্বিতে ভক্তসকলক লগ কৰিবলৈ পাটবাউসীলৈ আহে। জন্ম ৰহস্য এই সাক্ষাতত মহাপুৰুষজনাই চিলাৰায় দেৱানে যোগান ধৰা ‘ জন্মপুৰাণ ‘ গ্ৰন্থখনিৰ পদভাঙণি কৰিবলৈ মহাপুৰুষ মাধৱক দায়িত্ব দিলে। অনিচছা স্বত্বেও গুৰু আজ্ঞা শিৰে ধৰি মাধৱে ‘ জন্মপুৰাণ ’ ৰ ভাঙণি কৰিলে। সেয়াই ‘ জন্ম ৰহস্য ‘ নামৰ অমূল্য গ্ৰন্থ। ভাঙনি পুথিখনি চাই গুৰুজনে উচ্চ প্ৰশংসা কৰে লগতে ক ’ লে– “ এতিয়া দেখো ভুৰোকাটোতে গজহাতীটো ভৰালা। মই কথা বঢ়াবহে পাৰো, টুটাব নোৱাৰো। তুমি হ্ৰস্বও কৰিব পাৰা, দীৰ্ঘও কৰিব পাৰা দহোঁ। ” এয়া মাধৱদেৱৰ পাণ্ডিত্যৰ অনন্য স্বীকৃতি। এই সময়তে আন এটা ঐতিহাসিক কাৰ্যসম্পন্ন হয়। নৰনাৰায়ণৰ অনুৰোত মহাপুৰুষজনাই মাধৱ পুৰুষৰ সহযোগত তাঁতীকুছি [বৰপেটা] ত ছকুৰি হাতৰ বৃন্দাৱনী বস্ত্ৰ তাঁতীসকলৰ হতুৱাই বোৱাই উলিয়ায়। বৰগীত অন্যহাতে গুৰুৰ আজ্ঞাতে মাধৱদেৱে এইসময়তে নকুৰি এঘাৰটা বৰগীত ৰচনা কৰি অসমীয়া সংগীতৰ স্বকীয় ভেটি স্থাপন কৰে। ইয়াৰ পিছতে গুৰুজনৰ পুনৰ বেহাৰ যাত্ৰা আৰম্ভ হয়। যোৱাৰ আগদিনা শংকৰ গুৰুৱে নিজৰ ভক্তি, বল, পৰাক্ৰম সবাকে মাধৱ পুৰুষক অৰ্পণ কৰে।