৪) মাকৰ কি গুণৰ কথা কবলৈ কৃষ্ণৰ লাজ লাগে বুলি কৈছিল, কথাখিনি তােমাৰ নিজৰ কথাৰে বহলাই লিখা। উত্তৰঃ মাতৃ যশোদাৰ ওচৰত চৰাচৰ জগতৰ পতি বিষ্ণুৱে শিশু কৃষ্ণৰূপে নানা চাতুৰী কৰিছে। নিজৰ মানৱী লীলাৰে তেওঁ মাতৃ যশোদাৰ ওপৰত অভিযোগ আনিছে যে, মাতৃ যশোদাই কৰা শাসনত এগৰাকী মাতৃৰ নুন্যতম চেনেহকনো নাই। তেওঁ কৈছে যে, ৰাজপৰিয়ালৰ সন্তান হৈও বাঁহৰ সাধাৰণ বাঁহী এটা বজাই বজাই তেওঁৰ ওঁঠ ফাটি গৈছে। তৎস্বত্বেও যশোদাই কৃষ্ণক এটা সোনৰ বাঁহী গঢ়াই দিয়া নাই। ধনবোৰ এনেদৰে সাঁচি ৰাখোতে ৰাখোতে সিবোৰত কেতিয়াবা জুই লাগিব আৰু গাঁতত পোত যাব বুলিও সকীয়াই দিছে কৃষ্ণই। আনহাতে, খাদ্যৰ ক্ষেত্ৰতো যশোদাই তেওঁক পেটভৰাই খাবলৈ নিদিয়াৰ অভিযোগো আনিছে। নিচেই এখুদমান কাপোৰ পিন্ধি দিনটো গৰুৰ চৰাই ফুৰোতে কৃষ্ণৰ ভৰিত কাঁইটে বিন্ধে, গৰুৰ ধূলি পৰি চুলি জঁটা বান্ধি যায়। কিন্তু নিজৰ সন্তানৰ এই দুৰৱস্থাৰ খবৰ লবলৈ যশোদাৰ আহৰিয়েই নাই। এইবোৰ কথা ভাবিলে কৃষ্ণৰ মনটো দুখেৰে ভৰি পৰে আৰু কান্দিবলৈ মন যায় বুলি কৈছে। শিশু কৃষ্ণৰ ভাষ্য অনুসৰি, আপোন মাতৃৰ এই গুণবোৰৰ কথা ক ’ বলৈ কৃষ্ণৰ লাজ লাগে। প্রকৃতার্থত ইয়াৰ মাজেদি কৃষ্ণৰ মানৱী ৰূপৰ প্রকাশ ঘটিছে। Class 10 Assamese Chapter 13 চমু টোকা ৫) চমু টোকা লিখাঃ ক) বামন খ) দেৱহুতি গ) কপিল ঘ) শ্ৰীধৰ কন্দলি ঙ) দৈৱকী ক) বামনঃ বামন হৈছে বিষ্ণুৰ দশ অৱতাৰৰ ভিতৰত এটি অৱতাৰ। বাওনা মানুহৰ ৰূপ লৈ বিষ্ণুৱে এই অৱতাৰ ধাৰণ কৰিছিল। শক্তিশালী ৰজা দৈত্যৰাজ বলিক ছলনা কৰিবৰ নিমিত্তেই বিষ্ণুৱে এই ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল। বলিয়ে যিয়ে যি বিচাৰে তাকে দান কৰিছিল। সেইমতে, বহুতে বলিৰ পৰা অনেকে মূল্যবান সামগ্রী দান লৈছিল। এনে কাৰ্যৰ পৰা তেওঁৰ মনত প্রচণ্ড অহংকাৰৰ জন্ম হৈছিল। সেয়ে ভগৱানে তেওঁৰ দর্পচূর্ণ কৰিবলৈ বামনৰ অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰিলে। দৈত্যৰাজ বলিৰ যজ্ঞলৈ আহি বামনে তিনিপদ ভূমি দান বিচাৰিলে। বামনে বিচৰা দানৰ কথা শুনি বলিয়ে অট্টহাস্য কৰিলে আৰু অন্য দান বিচাৰিবলৈ ক ‘ লে। কিন্তু বামন নিজৰ কথাত অলৰ–অচৰ হৈ থাকিল। অৱশেষত, বামনক তিনিপদ ভূমি দিবলৈ বলি মান্তি হ ’ ল। তেতিয়া বামনে বিৰাট আকাৰ ধাৰণ কৰি বলিক পাতাললৈ পঠালে। খ) দেৱহুতিঃ বিষ্ণুৰ অন্য এক অৱতাৰ তথা সাংখ্য দর্শনৰ প্ৰৱর্তক কপিল মুনিৰ মাতৃ আছিল দেৱহুতি। তেওঁ ব্রহ্মাপুত্র স্বয়ংম্ভুৱ মুনিৰ কন্যা আৰু কৰ্দম মুনিৰ পত্নী আছিল বুলি উল্লেখ আছে। গ) কপিলঃ শাস্ত্র প্রসিদ্ধ কপিল মুনিক বিষ্ণুৰ এক অৱতাৰ বুলি গণ্য কৰা হয়। এইজন মুনিয়েই সাংখ্য দর্শন প্রৱৰ্তন কৰিছিল বুলিও উল্লেখ আছে। এওঁ কর্দম মুনি আৰু দেৱহুতিৰ সন্তান। ঘ) শ্ৰীধৰ কন্দলিঃ শংকৰোত্তৰ যুগৰ অসমীয়া কবিসকলৰ ভিতৰত শ্ৰীধৰ কন্দলি উল্লেখযোগ্য। এওঁৰ কাব্যত বৈষ্ণৱ ধৰ্মৰ প্রভাৱ সুস্পষ্ট। কন্দলিয়ে কাণখোৱা আৰু ‘ ঘুনুচা কীৰ্ত্তন ’ নামৰ দুখন কাব্য ৰচনা কৰে। কাণখোৱা পুথি নিচুকনি গীতৰ আৰ্হিত ৰচনা কৰা। ইয়াত বিষ্ণুৰ অৱতাৰৰ লীলা মাহাত্ম্য্ সহজ সৰল ভাষাত বৰ্ণনা কৰিছে। ইন্দ্রদ্যুম্ন ৰজাৰ জীয়েক ঘুনুচাৰ ঘৰলৈ কৃষ্ণই যাত্রা কৰা আৰু ইয়াৰ বাবে ৰুক্মিণীৰ ঈর্ষা তথা কৃষ্ণৰ ওপৰত খং অভিমান আদিয়েই ‘ ঘুনুচা কীৰ্ত্তনৰ মুখ্য উপজীব্য।