আমি যাওঁতে স্পকেনত থাকিবৰ বাবে হোটেল আদিৰ খা-খবৰ লোৱা দেখি হলিয়ে তাৰাণাক কলে, “ যদি তোমাৰ মা-পাপাই থাকিবলৈ বেয়া নেপায়, মোৰ ঘৰতে থাকিব পাৰিব। ” আমি কথাষাৰত আগ্ৰহেৰে সন্মতি জনোৱা বাবে তেওঁ আমাৰ বাবে দুটা কোঠাৰ কাৰ্পেট, পৰ্দা আদি সকলো নতুনকৈ কিনি লগাইছিল। এই লক-ডাউনৰ মাজতে আমেৰিকাত পাতিবলগীয়া হোৱা তাৰাণাৰ বিয়াত তেৱেঁ আমাৰ হৈ অভিভাৱকৰ কামবোৰ কৰিলে। অকল নিয়মবোৰহে যে কৰিছে, তেনে নহয়; তাৰ বাবে ভাৰতীয় পৰম্পৰাৰ লগত খাপখোৱা সাজ-পোছাকৰ ব্যৱস্থা কৰিছিল এই মহিলাগৰাকীয়ে। মগাই আনি পিন্ধিছিল। এতিয়া তাৰাণা গুচি গলে, “ ঘৰৰ মানুহ এজনী যোৱাৰ দৰে দুখ লাগিব ” বুলি কৈ মাজে মাজে বেজাৰহে কৰে। আমেৰিকাত চৰকাৰী কৰ্মচাৰীসকলৰ যদিও কিছু চৰকাৰী ধৰণৰ ভেম এটা আছে, তথাপিও প্ৰয়োজনত সহায় কৰিবলৈ পিছ নোহোঁহকে। তাৰাণাই প্ৰথম দিনা চৰকাৰী বাছত উঠি ঘৰলৈ আহিবৰ সময়ত, বাছৰ ড্ৰাইভাৰ (আমেৰিকাত এক বৃহৎ সংখ্যক বাছৰ ড্ৰাইভাৰ মহিলাহে) ক বাছৰ পথটোৰ সম্পৰ্কে সোধোঁতে, ড্ৰাইভাৰ গৰাকীয়ে বুজাই দিয়াৰ উপৰি, ‘ সেইটো পথত প্ৰথম যাত্ৰা ’ বুলি সেইদিনাৰ বাছৰ ভাৰাও ৰেহাই দিলে। বাছৰ ড্ৰাইভাৰেই কণ্ডাক্টৰৰো কাম কৰে। তদুপৰি আমি যাওঁতে দেখিলোঁ, নামিবৰ সময়ত সকলো যাত্ৰীকে হাঁহিমুখে “ বাই, গুড ডে ’ বুলি কৈহে বিদায় দিয়ে। আমি স্পকেনত থকা কেইদিনত ৰাস্তাত খোজকঢ়াৰ কিছুমান নিয়ম শিকি ল ’ বলগীয়া হৈছিল। ব্যস্ত পথবোৰত ৰাস্তা পাৰ হ ’ বলৈ হলে, জেব্ৰা ক্ৰচিঙত এটা খুটাত থকা চুইচ এটা টিপি ৰৈ থাকিব লাগে। এটা নিৰ্দিষ্ট সময়ত, তেতিয়াহে ৰাস্তা পাৰ হ ’ ব পৰা সংকেতৰ লাইট জ্বলে। তেনে ব্যৱস্থা নথকা ক্ৰচিংবোৰত গাড়ীবোৰে পদাচাৰীক প্ৰথম পাৰ হৈ যাবলৈ দি ৰৈ দিয়ে। ৰাস্তাই ঘাটে খোজকঢ়া অচিনাকি মানুহবোৰেও ‘ গুড মৰ্নিং, গুড আফটাৰনুন ’ জাতীয় সম্ভাষণ জনাইহে পাৰ হৈ যায়। প্ৰথমে আমি কথাবোৰ আচহুৱা পাইছিলোঁ যদিও পিছলৈ সহজ হলোঁগৈ। এদিন পবিত্ৰাই ময়ে পুৱা খোজকাঢ়োঁতে অচিনাকি মহিলা এগৰাকী পিছৰ পৰা খৰকৈ আহি আছিল। আমাৰ ওচৰ পাই আমাৰ লগত দুই এষাৰ সৌজন্য সুলভ কথা পাতি আমাক ক ’ লে, “ মোৰ অলপ জৰুৰী কামৰ বাবে মই আগবাঢ়োঁ দেই! ” আমি তেতিয়াহে গম ধৰিব পাৰিলোঁ যে তেওঁ আমাক আওকাণ কৰি পাৰ হৈ গ ’ লে আমি মনতে বেয়া পাব পাৰোঁ বুলি তেওঁ আমাক মাত লগাই গৈছে। হলিয়ে ঘৰতে আমাক দিয়া এটা অভ্যৰ্থনা অনুষ্ঠানত এই কথাটো কওঁতে, তাত থকা আমেৰিকান কেইগৰাকীয়ে কলে, “ এইটো নিতান্তই কৰণীয়!