১) এই শ্লোকবোৰ কাব্য ৰূপত ছন্দেৰে সুৰ লগাই গাব পৰাকৈ ৰচনা কৰা হৈছিল ২) গুৰু-শিষ্য পৰম্পৰাৰে গুৰুৱে সম্পূৰ্ণ মৌলিক ৰূপত শিষ্যক সংগীতৰ সুৰ-লয়-তাল-মান অক্ষত ৰাখি শিকাইছিল আৰু শিষ্যই তেনেকৈয়ে শিকি আগবঢ়াই লৈ গৈছিল। সৰুতে শিক্ষকসকলে পঢ়াশালিত প্ৰয়োগ কৰা নেওতা মনত ৰখাৰ সহজ উপায় আছিল- ছাত্ৰসকলে সুৰ লগাই সমবেত কণ্ঠত গোৱা। যুগ পাৰ হ ’ ল, আজিলৈকে সেয়া মনত থাকি গ ’ ল। অৰ্থাৎ সংগীতে স্মৃতিক গতিশীল সময়ৰ বুকুত জাহ যাবলৈ নিদি অমৰ কৰে- এয়া আমাৰ নিজা অভিজ্ঞতা। সংগীত চিৰন্তন, অমৃতময়… .. সংগীতে সংৰক্ষণৰ কাম কৰাই নহয়, মানুহক সততে আকৰ্ষিত কৰি কলাক জনপ্ৰিয় কৰে, হৃদয়ত সহজে প্ৰবেশ কৰি গীতৰ কথাৰে, সুৰেৰে নতুন প্ৰেৰণা যোগায়।