সন্ধিয়াতে ভাত পানী নিজেও খাইছিল আৰু আমাকো খুৱাইছিল। আগৰ দিনত শীতকালি গাঁৱৰ মানুহে সোনকালে ভাত পানী খাই শুইছিল। তেতিয়া গাঁৱত বিজুলী বাতিৰ পোহৰো নাছিল। এবাৰ ধানখেৰ পৰা, বিছনাত শুই পাগ লগোৱাৰ পাছত আৰু তেওঁলোকে উঠিব নোখোজে। এইটোৱে আছিল আমাৰ বাবে সোণালী সুযোগ। যাৰ ঘৰত যেনেকৈ সুবিধা হয় তেনেকৈয়ে আমাৰ আমাৰ অভিযান চলিছিল। যেনে কাৰোৱাৰ ভঁৰালত ফুটা কৰি ধান সৰিয়হ আদি সৰকোৱা, তাকো নাপালে বাৰীৰ লাও-কোমোৰা আদিকে উঠাই অনা ইত্যাদি।