এজন প্ৰতিপত্তিশীল বৃদ্ধ ব্যক্তি তেওঁৰ পুত্ৰ আৰু বোৱাৰীৰ সৈতে একেলগে বাস কৰিছিল। এদিন তেওঁ অসুস্থ হ ’ ল আৰু চিকিৎসালয়ত ভৰ্তি কৰিবগীয়া হ ’ ল। কেইবাদিন ধৰি চিকিৎসাধীন হৈ থকাৰ অন্তত তেওঁক ঘৰলৈ ওভতাই অনা হ ’ ল। দেউতাকৰ যত্ন ল ’ বলৈ পুতেকে এগৰাকী নাৰ্চ আৰু লগতে এজন লগুৱা নিয়োগ কৰিলে। প্ৰথম অৱস্থাত পুতেক আৰু বোৱাৰীয়েক দুয়ো বাপেক থকা কোঠাটোত প্ৰৱেশ কৰিছিল। কিন্তু, লাহে লাহে দুয়ো কোঠাটোলৈ নহা হ ’ ল। ফলত পিতৃ খুব বিমৰ্ষ হৈ পৰিল। তথাপিতো তেওঁৰ এই নিসংগতাৰ কথা কাৰোৰে আগত প্ৰকাশ কৰা নাছিল৷ এদিন তেওঁ নিজ কোঠাটোৰ পৰা ওলাই অহাৰ লগে লগে পুতেক-বোৱাৰীয়েকে কিবা আলোচনা কৰি থকা দেখিলে। বোৱাৰীয়েকে কোৱা কথাখিনি তেওঁৰ কাণত পৰিল “ দেউতাক এখন বৃদ্ধ আশ্ৰমত ৰখাটোৱেই ভাল হ ’ ব বুলি ভাবিছোঁ। তাত থকা মানুহে দেউতাৰ প্ৰকৃত যত্ন ল ’ ব। ইয়াত থাকিলে আমাৰ সন্তানটিও আক্ৰান্ত হ ’ ব পাৰে। ” পত্নীৰ কথাখিনিত পুত্ৰই মূৰ দোৱাই সঁহাৰি জনালে। ৰুগীয়া পিতৃয়ে কথাখিনি শুনি আৰু বেছি বিমৰ্ষ হ ’ ল আৰু নিজ কোঠালৈ ঘূৰি আহিল। সন্ধিয়া সময়ত পুতেকে দেউতাকক ক ’ লে— “ দেউতা, মোৰ তোমাক কিছু কথা ক ’ বলগীয়া আছে। ’ ’ দেউতাকে উত্তৰ দিলে— “ মোৰো তোমাক কিছু কথা ক ’ বলগীয়া আছে। ” “ হয় নেকি?