সাম্প্ৰতিক অসমীয়া কাব্য জগতত “ হীৰুদা ” নামেৰে জনপ্ৰিয়তা অৰ্জন কৰা কবি হীৰেন ভট্টাচাৰ্যক সুগন্ধি পখিলাৰ কবি বুলিও জনা যায়। শব্দৰ যাদুকৰ হিচাবেও খ্যাত এইজনা কবিৰ কেইবাখনো কাব্য সংকলন প্ৰকাশ পাইছে। তাৰ ভিতৰত- ‘ ৰৌদ্ৰ কামনা ’ (১৯৬৪), ‘ মোৰ দেশ আৰু মোৰ প্ৰেমৰ কবিতা ’ (১৯৬৯), ‘ বিভিন্ন দিনৰ কবিতা ’ ‘ কবিতাৰ ৰ ’ দ ’, ‘ শইচৰ পথাৰ মানুহ ’ (১৯৯১) আৰু তেখেতৰ স্ব-নিৰ্বাচিত কবিতাৰ সংগ্ৰহ ’ সুগন্ধি পখিলা ’ । ১৯৩২ চনত যোৰহাট জিলাত জন্ম গ্রহণ কৰা কবি ভট্টাচাৰ্যই ১৯৯২ চনত ’ সাহিত্য অকাডেমি বঁটা ’ আৰু ২০০০ চনত ‘ অসম উপত্যকা সাহিত্য বঁটা ’ লাভ কৰে। দেখাত অতি সহজ-সৰল যেন লাগিলেও হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতাসমূহ গভীৰ অৰ্থব্যঞ্জক, বুদ্ধিদীপ্ত আৰু একে সময়তে হৃদয় পৰশা। মূলতঃ প্ৰেম আৰু জীৱনৰ বিচিত্ৰ অভিব্যক্তিৰে আলোকিত হোৱা তেওঁৰ কবিতা সমূহত আছে প্ৰেম, স্বদেশ প্রেম, প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্য, যৌৱন বিদ্ৰোহ, হতাশা, ঘাত-প্ৰতিঘাত, জীৱনৰ ৰূঢ়তা কিম্বা গভীৰ আশাবোধ। গীতিধৰ্মিতা আৰু সংবেদনশীল ইন্দ্ৰিয় চেতনা তেওঁৰ কবিতাৰ এটা অন্যতম বৈশিষ্ট্য। ঘ্ৰাণ, শ্ৰৱন, দৃষ্টি, স্বাদ আৰু স্পৰ্শৰ চেতনাৰে তেওঁৰ কবিতা সমূহ ব্যঞ্জনাময়। কবি ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতা সমূহ ইমানেই গভীৰ ভাৱ ব্যঞ্জক আৰু অভিনৱ ৰূপেৰে সজ্জিত যে বাৰে বাৰে পঢ়িলেও ইয়াৰ নতুন নতুন ৰং ৰূপ চকুত পৰিয়েই থাকে। সাম্প্ৰতিক সময়ৰ পৰিবেশ, পৰিস্থিতি, ঘটনা, চিত্ৰকল্প, ৰূপক আদি চিনাকি উৎস সমূহৰ পৰাই তেওঁ কবিতাৰ বিষয়বস্তু সমূহ নিৰ্বাচিত কৰে। নক ’ লেও হ ’ ব যে, এইবোৰৰ লগতে তেওঁৰ কবিতা সমূহত জড়িত হৈ থাকে গভীৰ আবেগ। তেওঁৰ ভাব অনুভূতি সমূহক এলানি চিত্ৰকল্পৰ মাজেৰে এনেদৰে ফুটাই তোলে যেন কল্পনাত অনুভূতিক চিন্তাৰ আৱৰণ এখনেৰেহে মেৰিয়াই থৈছে। কবি হীৰেন ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতাৰ বিভিন্ন দিশ ইতিমধ্যে আলোচিত হৈছে। আমাৰ এই ক্ষুদ্ৰ আলোচনাত মাথোঁ তেওঁৰ দুটামান কবিতাত প্ৰেমৰ ধাৰণা সম্পর্কেহে আলোচনা কৰিবলৈ প্ৰয়াস কৰা হৈছে-