Ans: ইংৰাজ ৰোমাণ্টিক কবিসকলৰ ৰচনাত প্ৰকৃতিক কেনেদৰে দেখুৱাইছে সেই বিষয়ে যদি আমি আলোচনা কৰিবলৈ যাওঁ। তেতিয়া আমি দেখিম যে, উইলিয়াম ৱৰ্ডসৱৰ্থ, ছেমুৱেল টেইলৰ কলৰিজ আৰু জন কীটছৰ দৰে ৰোমাণ্টিক কবিসকলে প্ৰকৃতিক ভাল পাইছিল আৰু প্ৰায়ে ইয়াৰ সৌন্দৰ্যৰ বিষয়ে লিখিছিল। তেওঁলোকৰ কবিতাত প্ৰকৃতিক প্ৰায়ে এক শক্তিশালী আৰু সান্ত্বনাকাৰী শক্তি হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হয়। উদাহৰণ স্বৰূপে, ৱৰ্ডছৱৰ্থে ফুল, গছ আৰু হ্ৰদৰ দৰে প্ৰকৃতিৰ সাধাৰণ বস্তুবোৰত আনন্দ আৰু প্ৰেৰণা পোৱাৰ বিষয়ে লিখিছিল। তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে প্ৰকৃতিত থাকিলে শান্তি আৰু সুখৰ অনুভূতি লাভ কৰিব পাৰি। আনহাতে কলৰিজে কেতিয়াবা প্ৰকৃতিক ৰহস্যময় আৰু অলপ ভয়াৱহ বুলিও ভাবে। তেওঁৰ বিখ্যাত কবিতা “ The Rime of the Ancient Mariner “ ত সাগৰ আৰু ইয়াৰ প্ৰাণীবোৰ সুন্দৰ আৰু ভয়াৱহ দুয়োটা দিশৰ কথা উল্লেখ আছে। কেটছে তেওঁৰ কবিতাসমূহত সৌন্দৰ্যৰ ক্ষণস্থায়ী আৰু ক্ষণস্থায়ী প্ৰকৃতিৰ ওপৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰিছিল। তেওঁ সলনি হোৱা ঋতু আৰু তেওঁলোকে আনি দিয়া সৌন্দৰ্যৰ প্ৰশংসা কৰিছিল, কিন্তু তেওঁ এইটোও চিনাকি দিছিল যে সৌন্দৰ্য চিৰদিন থাকিব নোৱাৰে। সামগ্ৰিকভাৱে ইংৰাজ ৰোমাণ্টিক কবিসকলে প্ৰায়ে প্ৰকৃতিক ব্যৱহাৰ কৰি আৱেগ-অনুভূতিৰ অন্বেষণ, জীৱনৰ প্ৰতিফলন আৰু নিজতকৈ ডাঙৰ কোনো বস্তুৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিছিল। তেওঁলোকৰ কবিতাত প্ৰাকৃতিক দৃশ্য, বতৰ আৰু প্ৰাকৃতিক জগতৰ জীৱন্ত ছবিবোৰে ভৰি থাকে আৰু তেওঁলোকে প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য আৰু শক্তিত প্ৰেৰণা লাভ কৰে।