তেও জেনেটিক ভাৱেই হয়তো সুন্দৰ আছিল, আজিত দিনত হ' লে বৰ বেছি বিউটি পাৰ্লাৰ বা জিমলৈ গৈছিল । গতিকেই ৰূপৰ অহংকাৰ নিতান্তই নিম্ন স্তৰৰ। লক্ষ্মীবনৰ উত্তৰকাষে অলকাপুৰী, কুবেৰৰ সাম্ৰাজ্য। ৰাৱণে হেনো নিজ ভাতৃ কুবেৰৰ পুষ্পক ৰথখন ইয়াৰ পৰাই কাঢ়ি নিছিল। (কোনো কোনোৱে লক্ষ্মীবনৰ ওচৰতে থকা আনন্দবন বোলা স্থানতহে নকুলৰ মৃত্যু হৈছিল বুলি বিশ্বাস কৰে) লক্ষ্মীবনৰ পৰা অলপ দক্ষিণ-পশ্চিম মূৱাকৈ আগুৱাই গ' লে দুটা গ্লেচিয়াৰৰ মিলনস্থলী পোৱা যায়, তাৰে বাওফালৰটো স্বৰ্গাৰোহিণী গ্লেচিয়াৰ- তাৰ কাষেৰেই স্বৰ্গাৰোহণৰ পথ। এইখিনি ঠাইক অলকানন্দা নদীৰ উৎপত্তিস্থল বুলিও জনা যায়। স্বৰ্গাৰোহিণী গ্লেচিয়াৰৰ পথ ধৰি আগুৱাই গ' লে সহস্ৰধাৰা নামেৰে এলানি জলপ্ৰপাত পোৱা যায়। শীতকালত এই ধাৰাবিলাক গোট মাৰি থাকে। ইয়াতেই সহদেৱৰ স্বৰ্গযাত্ৰাৰ সমাপ্তি ঘটিছিল। দোষ আছিল জ্ঞানৰ অহংকাৰ। সহস্ৰধাৰাৰ পাছত বাট অতি ভয়ংকৰ হৈ পৰে, শুকাই থকা গ্লেচিয়াৰ বোৰতে প্ৰকাণ্ড ফাঁট বা ক্ৰেভাছ, ক্ষণে ক্ষণে মৃত্যুৰ আশংকা। কিন্তু স্বৰ্গাৰোহণৰ পথত জানো মৃত্যুভয়ৰ কিবা অৰ্থ আছে?