ছাগলীবোৰ সোনকালেই ঘৰলৈ উভতি, কিন্তু সেই বৃদ্ধাগৰাকী উভতি নাহিল। পিছত বৃদ্ধাগৰাকীক এই গছজোপাৰ তলতে পৰি থকা দেখা গৈছিল। তেওঁক জীৱ-জন্তুৱে খোৱা নাছিল। মাত্ৰ তেওঁৰ কপালৰ দুয়োফালে কামোৰাৰ চিন আছিল। সেয়া বাঘেই আছিল নে নাহৰফুটুকী মই জনা নাছিলো। হস্পিতাললৈ নিয়াৰ পিছদিনা তেওঁ ঢুকাইছিল। সম্পৰ্কত তাই মোৰ খুড়ী আছিল। মই সেই একেটা বাটেৰে অহা-যোৱা কৰো। আমি সেই বাটে খোজ দিবলৈ ভয় কৰো, কিন্তু আমি একো কৰিবও নোৱাৰো। আমি ভয় কৰি ঘৰত বহি থাকিবও নোৱাৰো। স্কুলীয় ল' ৰা-ছোৱালীবোৰৰ কাৰণে বাছ এখন বিচাৰি আমি সকলোৱে চহী কৰা আবেদন এখন দিয়া হৈছে, কিন্তু একো হোৱা নাই। ” নাহৰফুটুকীটোঃ "নাহৰফুটুকীটো মই কাম কৰা ঠাইখনৰ পিছফালৰ শিলাময় ঠাইডোখৰত বহি আছিল। মই এদিন কাম শেষ কৰি ঘৰলৈ উভতাৰ পথত সেয়া মোৰ চকুত পৰিছিল। সেয়া মোৰ একেবাৰে নিচেই কাষতে আছিল, একেবাৰে ৪ কি ৫ মিটাৰমান দুৰত। মোৰ মানুহজনে মোক নিবলৈ আহিছিল কাৰণে মই ভয় নাখালো। নাহৰফুটুকীটো কাষলৈ আহিলে আমি বেছি একো কৰিব নোৱাৰো। মই এই ফটোখন লৈছিলো, কিয়নো মই নাহৰফুটুকীৰ ফটো লোৱাৰ মন আছিল। মোৰ স্বামী তাতে নাথাকিলেও মই ফটোখন ল' লোহেঁতেন। মই অৱশ্যে নাহৰফুটুকী আৰু বাঘ আদিক ভয় কৰো। মই ফটোখন লোৱাৰ সময়তে নাহৰফুটুকীটোৱে আমাক দেখিলে আৰু তলমুৱা কৰা যেন কৰিলে আৰু শিলটোৰ পিছফালে লুকাই গ' ল। ”