ইযাৰ মাজতে যদি কোনো সুৰামত্ত (অথবা উপায়ন্তৰ) শ্রমিকে তেওঁলোকৰ প্ৰাপ্য লাগে বুলি দাবী কৰে, আমিও আমাৰ মান ৰাখিবলৈ পুৰণি ৫০০ বা ১০০০ শ টকাৰ নোট দিও। একৰ মাটিৰ গৰাকী তথা বাদাম খেতিযক ভি সুধাকৰে এইদৰে কয়। অধিকাংশ কৃষি শ্রমিকেই বেংকলৈ যোৱাৰ কথা ভাবিব নোৱাৰে আৰু কাম বিচৰাৰ পৰিবর্তে বেংকত শাৰী পাতি ৰৈ থাকিবলৈ কৃষি শ্রমিকসকলৰ সময় নাই। আনফালে, বহুতৰে আকৌ বেংকত একাউন্ট নাই। যিসকলে গম নাপায়, সেইসকল শ্রমিকে হাতত জমা থকা পুৰণি ৫০০ বা ১০০০ শ টকাৰ নোট লৈ এনে নোট বিমুদ্রাকৰণ সত্বেও গ্রহণ কৰা চিৰপৰিচিত স্থানত অৰ্থাত সুৰাৰ বিপনীত উপস্থিত হয়। কামৰ কষ্ট লাঘৱ কৰিবলৈ (পথাৰত কৰা কিছুমান কষ্টসাধ্য কাম) আমি সুৰা পান কৰিবই লাগিব। পূৱা ১০ বজাতে অলপ সুৰা পান কৰি আহি কৃষি শ্রমিক স্বামীযে এইদৰে কয়। যাৰ পথাৰত কাম কৰে, সেই কৃষি মালিকসকলেও সুৰাপান কৰিবলৈ উত্সাহিত কৰে। শ্রমিকসকলে যাতে তেওঁলোকে সুৰাপানক উত্সাহিত কৰে। আমি প্ৰতিদিনেই মজুৰীৰ উপৰি শ্রমিকক ৩০-৪০ টকা দিও (মজুৰী খেতি চপোৱাৰ পিচতহে দিয়া হয়) তেওঁলোকে যাতে এই পইচাৰে দিনটোৰ বাবে অলপ সুৰা ক্রয কৰিব পাৰে। এই ভাষ্য পামৰ মালিক সুধাকৰৰ। এই পাৰস্পৰিক বুজাবুজিৰ মাজেৰে নিয়োগকর্তাৰ প্ৰতি কৃষি শ্রমিকৰ বিশ্বাস দৃঢ় হয় আৰু পিচদিনা পূৱা পুনৰ কাম কৰিবলৈ মালিকৰ পথাৰত উপস্থিত হয়। অথচ তেওঁলোকৰ কামৰ মূল মজুৰী খেতিৰ মালিকে নিদিয়ে। যিখন তাড়িমাৰি গাঁৱৰ কৃষি শ্রমিকে আগতে কামৰ শেষত গধূলি সুৰাপান কৰিছিল, এতিযা কাম বিচাৰি নোপোৱাৰ বাবে গোটেই দিনেই সুৰাপান কৰিব বিচাৰে। হাতত থকা অৱশিষ্ট পুৰণি ৫০০ টকীযা নোটেৰে সুৰাৰ দাম দিয়ে।