দুটা মৰ্মস্পৰ্শী স্তৱকেৰে কবি নৱকান্তই এক বহল সমাজবীক্ষা ডাঙি ধৰিছে— ‘ ’ কিন্তু মৰুভূমি আহে, লাহে লাহে মাহে মাহে বছৰে বছৰে...গোপন ব্যাধিৰ দৰে লাহে লাহে মচি নিয়ে প্ৰাণৰ যিমান ৰং, সেউজী সোণালী, আঁকি দিয়ে তামৰঙী এখন আকাশ আৰু ফুটছাই বৰণৰ এখন পৃথিৱী ’ ’ কবিতাটোৰ শেষৰ পিনেহে কবিৰ ধাৰাল শব্দ বেছি শাণিত হৈ পৰিছে— আৰু সেই কঠিন সত্য বৰ ভয়াৱহ ৰূপত ধৰা পৰিছে। কবিতা পঢ়িবৰ বাবে শব্দৰ অৰ্থ দৰকাৰী ঠিকেই, কিন্তু তাতোকৈয়ো দৰকাৰী হৈছে শব্দৰ অনুৰণন বা প্ৰতিধ্বনি, যাক আমি ব্যঞ্জনা বুলি কওঁ। ই আচলতে ভাবৰ ব্যাপ্তি। ভাবানুষংগ বা close associationৰ মাধ্যেমেৰ আমি আচলতে অৰ্থৰ জগতত প্ৰৱেশ কৰোঁ আৰু তাতেই সাঁতুৰি-নাদুৰি, নাচি-বাগি ক্ৰীড়াৰত হৈ থাকোঁ। শব্দ যি নাদৰ পৰাই উদ্ভূত নহওক কিয় (সচেতন বা গভীৰ অৱচেতন), তাৰ স্বৰূপ, প্ৰকৃতি হৈছে ভাবক অধিক প্ৰোজ্জ্বল কৰা বা অধিক অৰ্থৱহ কৰি তোলা। কবিৰ ব্যক্তিগত বা সামাজিক দায়িত্ব বোধকৰো সেয়াই— জীৱন আৰু ইয়াৰ খুটিনাতিক বাৰে বাৰে অসাধাৰণ পৰ্যায়লৈ পৰ্যবসিত কৰা আৰু চিনাকিক অচিনাকি ৰূপত প্ৰতিভাত কৰি অধিক চিনাকি আৰু হিৰন্ময় ৰূপত পৰিচিত কৰোৱা।