১৯৮২ চনত অসম সাহিত্য সভাৰ ৪৯তম অধিবেশনখন ডিফুত অনুষ্ঠিত হৈছিল। অসম সাহিত্য সভাৰ নিমন্ত্রণ আৰু আদৰণি সমিতিৰ সম্পাদক প্রয়াত ছামছিং হাঞ্চেৰ বিশেষ আগ্রহৰ বাবে ভূপেন হাজৰিকা ডিফুলৈ আহিবলৈ সন্মত হোৱাই নহয়, ‘ ডিফু হ ’ ল তোমাৰ নাম/হওক মংগলে তোমাৰ ’ শীৰ্ষক বিখ্যাত গীতটো ৰচনা কৰি, সুৰ দি ইয়াত গালেহি। সিবাৰ ভূপেন হাজৰিকাক ওচৰৰ পৰা নয়ন ভৰি চোৱাই নহয়, মুকলি অধিবেশনত মুখ্য অতিথিৰূপে দিয়া ভাষণটি ইমান সুৱলা আৰু সুৰীয়া আছিল যে সেইটো গানেই আছিল নে বক্তৃতা আছিল তলকিবই নোৱাৰিলোঁ। এঘন্টাৰো অধিক সময় কেৱল মোহগ্রস্ত হৈ শুনি থাকিলোঁ। সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানত প্রতিনিধি বৰ্গৰ লগতে শত-সহস্র দৰ্শক-শ্রোতাই তেখেতৰ গীত শুনিবলৈ ইমানে ব্যগ্র হৈ পৰিছিল যে আগতীয়াকৈ অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰা অন্যান্য শিল্পীসকলৰ বাবে অসুবিধাৰ কাৰণ হৈ পৰিছিল। এটা সময়ত যেতিয়া ভূপেন হাজৰিকা মঞ্চত অনুষ্ঠান পৰিবেশন কৰিবলৈ আহিল ৰাইজৰ বিপুল হৰ্ষধ্বনি আৰু হাতচাপৰিৰ আদৰণিয়ে ৰভাঘৰ তোলপাৰ কৰি তুলিলে। মহাপুৰুষ শ্রীমন্ত শংকৰদেৱৰ ‘ শুন শুনৰে সুৰ /বৈৰী প্রমাণা/সমদল কয়লি প্রয়াণা ’ শীৰ্ষক বিখ্যাত বৰগীতটিৰে আৰম্ভ কৰি জ্যোতিপ্রসাদ, বিষ্ণু ৰাভা, পাৰ্বতী প্রসাদৰ গীত গোৱাৰ পিছতে এটাৰ পিছত এটাকৈ নিজৰ বিখ্যাত গীতসমূহ গাই মাজে মাজে কলাত্মক শৈলীৰে কথা কৈ দৰ্শক শ্রোতাক সন্মোহিত কৰি ৰাখিলে।