এই সম্পৰ্কত মনত পেলাই সন্দীপ কৌৰে কয় যে, সেই সময়ত ইমানবোৰ দেৱশিশু মোৰ কোঠাত শুইছিল যে মোৰ টোপনিৰ সময়ত ভৰি দীঘল কৰিবলৈ ঠাইৰ অভাৱ হৈছিল কিন্তু সেয়া কোনোপধ্যেই বিৰক্তিকৰ নাছিল, বৰঞ্চ সেয়া আছিল এক স্বৰ্গীয় অনুভূতি।