যিকেইটা ৰূপক কবিয়ে তৈয়াৰ কৰিছে তাৰ ব্যঞ্জনা অপৰিসীম। নদী, পলস, মৰুভূমি, পানী, জীৱন ইত্যাদিক লৈয়েই এক উদগ্ৰ ধ্বংসৰ ৰূপৰেখা তৈয়াৰ কৰিছে। মৰুভূমি এতিয়া জীৱন্ত বাস্তৱ আৰু নদী এক কৰুণ অতীত। সামগ্ৰিকভাৱে ৰাজনৈতিক, সামাজিক, সাংস্কৃতিক আৰু ব্যক্তিগত সকলো দিশতেই আজিৰ আধুনিক মানুহে প্ৰত্যক্ষ কৰা অৱক্ষয়ৰ কৰালে যে সকলোকে গ্ৰাস কৰিছে, সেয়েই যেন এই কবিতাৰ শেষ কথা।