কবি ভট্টাচাৰ্যৰ কবিতাত মানুহৰ প্ৰতি গভীৰ মৰম, ভাল পোৱা আৰু ৰোমাণ্টিক প্ৰেমৰ প্ৰবলতা দেখা গৈছিল। ৰোমাণ্টিক প্ৰেমৰ আকুলতাই তেওঁৰ কবিতা সমূহক শ্বাশ্বত প্ৰেম ভাৱনাৰ পৰা আত্মিক সম্পৰ্কলৈ উদ্ভাষিত কৰি তুলিছিল। কবি যেন আজীৱন বন্দী হৈ থাকিব খোজে, এক নেদেখা প্ৰেমৰ পিঞ্জৰাত। সেই প্ৰেম আকৌ সাধাৰণ প্ৰেম নহয়, সেয়া যেন অবিনশ্বৰ, অবিনাশী প্ৰেম .. । সেই প্ৰেমক তেওঁ প্ৰকৃতিৰ চিৰ শ্বাশ্বত অনুভৱলৈও বিয়পাই আনিছে। সেই প্ৰেমক তেওঁ আচৰিত প্ৰেম বুলি উল্লেখ কৰিছে, আৰু চিৰদিন সেই প্ৰেমত বন্দী হৈ থাকিব খুজিছে–