কিছুদিন পিছত, লণ্ডনত অন্য এটা ঘটনা ঘটিছিল। ৰংগনাথনে পেলেচ্ গেচৰোডৰ কেনছিংটন হোটেলত থকা কৰিছিল। এদিনাখন ৰাতিপুৱা এজন চীনা ভদ্ৰলোকে তেওঁক ৰূমত দেখা কৰিছিলহি। নামটো তেওঁৰ লিখাৰ সময়ত মনত নাছিল। তেওঁ ৰংগনাথনক কৈছিল যে, তেওঁৰ নামটো হোটেলৰ নাম ফলকত দেখি তেওঁক দেখা কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে। তেওঁ আৰু কৈছিল যে তেওঁ এজন গণিতজ্ঞ যিয়ে কিছু বছৰ কেম্ব্ৰিজত কাম কৰিছিল আৰু এতিয়া ইউনাইটেড ষ্টেটচ্ অফ্ এমেৰিকালৈ যাব কোনো এখন বিশ্ববিদ্যালয়ত প্ৰফেচৰ হিচাবে কাম কৰিবলৈ বুলি। তেওঁ আৰু কৈছিল যে, তেওঁ তেওঁৰ নামটো কোনোবাই ৰামানুজনৰ সম্পৰ্কত কওঁতে কেম্ব্ৰিজত শুনিছে। যিহেতু তেওঁ নিজেই ৰামানুজনৰ কেতবোৰ ৰিজাল্টৰ ওপৰত কাম কৰি আছে, সেয়ে তেওঁ ৰংগনাথনক লগ ধৰিবলৈ আগ্ৰহী। তেওঁ কেম্ব্ৰিজত প্ৰচাৰ কৰা ৰামানুজনৰ নোটবুক এখনৰ খবৰ জনাটো দেখুৱাইছিল। তেওঁ সুধিছিল মাদ্ৰাজ বিশ্ববিদ্যালয়ে কিয় প্ৰকাশ নকৰিলে। ৰংগনাথনে অক্সফ ’ ৰ্ডত হোৱা আলোচনাখিনি উল্লেখ কৰিছিল। তেওঁলোকে অৱশ্যে এয়া কৰাৰ পথত আগবাঢ়ি আছে। ৰংগনাথনে তেওঁক সুধিছিল, নোটবুককেইখন সম্পাদনা কৰিবলৈ এজন গণিতজ্ঞ বিচৰাত সহায় কৰিব পাৰে নেকি, প্ৰয়োজন হ ’ লে সম্ভৱপৰ স্থানত প্ৰমাণৰ যোগান ধৰি। তেওঁ কৈছিল যে, এজনেই আটাইকেইটা অধ্যায় সম্পাদনা কৰাটো কঠিন হ ’ ব। তেওঁ প্ৰায় একডজন নামৰ এখন তালিকা দিছিল নোটবুকৰ প্ৰতিটো অধ্যায়ৰ বিপৰীতে নাম উল্লেখ কৰি তেওঁক দায়িত্ব দিব পৰাকৈ। ৰংগনাথনৰ মনত খুণ্ডিয়াইছিল ডঃ কে.