কিন্তু তৎক্ষণাত ভালুকৰ ভয় পাছ কৰিও ল ’ ৰাটোৱে আহি ছোৱালীজনীক তুলিলে আৰু সুধিলে — “ পানেই দুখ পালিনে কি? ’ ’ [৯] ল ’ ৰাটোৰ এই কথাত ছোৱালীজনীয়ে খিল খিল কৰি হাঁহি কলে— “ জঙ্কি মই একো দুখ পোৱা নাই। ” ল ’ ৰাটোৰ নাম “ জঙ্কি ” আৰু ছোৱালীজনীৰ নাম “ পানেই ” । তেতিয়া জঙ্কিয়ে কলে— “ পানেই আমি আৰু ইয়াত নাথাকোঁ, যাওঁ বল। ” পানেই— “ এৰা বল গুচি যাওঁগৈ। গধূলিও হৈছে। ” তেতিয়া এই মিৰি ল ’ ৰা-ছোৱালী হালেই দুয়ো নাৱত উঠিলগৈ। ল ’ ৰাটোৱে গুৰিত থিয় হৈ গুৰি-বঠাপাত চলাব ধৰিলে। ছোৱালীজনীয়েও আগত থিয় হৈ আগ-বঠাপাত চবিয়াব ধৰিলে। নাৱৰ চাবে চাবে ছোৱালীজনীয়ে গাব ধৰিলে: — (ঙ) (১) দূৰৈকৈ নলবি বূঁই ঐ চেনেঙা (চ) দূৰৈকৈ নলবি বূঁই, আয়োঁতে বিষাব লায়ৰী কঁকাল ঐ যাওঁতে বিষাব বৰি। তাৰ পিছত ল ’ ৰাটোৱেও গালে: — (২) বৰে নৈৰ নিৰেমল পানী ঐ কনেঙ্ (ছ) ঐ বৰে নৈৰ নিৰমেল পানী তাতোকৈ নিৰেমল সৰুটি কনেঙ্ ঐ যেন চৰিয়াৰে পানী। (ঙ) মিৰি জাতিয়ে অসমীয়া কথা কলে সদায় ‘ খ ’ ৰ ঠাইত ‘ ক ’, ‘ ঘ ’ ৰ ঠাইত ‘ গ ’, ‘ ঠ ’ ৰ ঠাইত ‘ ট ’, ‘ ঢ ’ ৰ ঠাইত ‘ ড ’, ‘ ফ ’ ৰ ঠাইত ‘ প ’, ‘ ভ ’ ৰ ঠাইত ‘ ব ’, ‘ হ ’ আৰু ‘ স ’ ৰ ঠাইত ‘ অ ’ উচ্ছাৰণ কৰে। গীতত থকা মিৰি ভাষাৰ শব্দবিলাকৰ অৰ্থ (চ) “ চেনেঙা ” —মৰমৰ ডেকা। (ছ) “ কনঙা ” —মৰমৰ গাভৰু। [১০] এইদৰে নাম গাই গই থাকোঁতে থাকোঁতে নাও সিপাৰ পালেগৈ। তেতিয়া মিৰি ল ’ ৰা-ছোৱালী হালেই পাৰত নাও এৰি নামিল। ঘৰাঘৰি যাবৰ পৰত পানেয়ে জঙ্কিক ক ’ লে, — “ হেৰ জঙ্কি!