"ষাঠি উৰ্দ্ধ বয়সৰ মোৰ মা-দেউতা দুয়োজনেই হস্পিতালখনত ভৰ্ত্তি হৈ আছে। ভোক-পিয়াহ লাগিলে পানী এটুপি দিবলৈও তাত কোনো নাথাকে। ’ ’ ভয়খোৱা ৰোগী এজনক মনত সাহ দিয়াটো অতিশয় প্ৰয়োজন, চহৰত বেংকৰ ক্লাৰ্কৰ কাম কৰা সাথেয়ে কয়। "মই কাষত থাকিলে তেওঁলোকে মনত বল পাব। তেতিয়া মানসিকভাৱে তেওঁলোক সবল হৈ উঠিব। অকলে থাকিলে যত যি বেয়া চিন্তা থাকে, সকলো মনলৈ আহে। ফলত আৰোগ্যলাভত প্ৰভাৱ পৰে। ’ ’ সাথেয়ে কয়ঃ "ইফালে আমাক হস্পিতালৰ বাহিৰত থাকিবলৈ বাধ্য কৰোৱা হয়, আনফালে তাত ৰোগীৰ চোৱাচিতা কৰিবলৈ তেওঁলোকৰ পৰ্য্যাপ্ত কৰ্মচাৰী নাই।