তিনিটা দশকত এনে সংকট কেতিয়াও দেখা নাছিলো বুলি ছৈফুদ্দিনে কয়।" আমাৰ কাৰখানা এতিয়াও বন্ধ হোৱা নাই, কিন্তু উত্পাদন যথেষ্ট হ্রাস কৰা হ' ল।কমকৈ বিড়ি তৈয়াৰ কৰাৰ কাম লৈ যেতিয়া মই গাঁৱলৈ যাও বা লগত বিড়ি বনোৱা কেঁচা মাল কমকৈ লৈ যাও, গাৱঁৰ মানুহ মোৰ ওচৰলৈ দলে দলে দৌৰি আহে।নিজৰ সন্তানক খুৱাবলৈ প্ৰতিগৰাকী মহিলা শ্রমিকে কামবিচাৰে।কিন্তু ময়ো এক অসহায় অৱস্থাৰ মাজত আছো।" এসপ্তাহৰ পিচত সপ্তাহ ধৰি যেতিয়া কামনোহোৱা হ' ল, মজুৰী নোহোৱা হ' ল, তেতিয়ামুর্চিদাবাদৰ বহুতো বিড়ি শ্রমিক চৰম অনিশ্চয়তাত নিমজ্জিত হয়।প্ৰথমতে তেওঁলোকৰ হাতত জমা থকা ধন শেষ হবলৈ ধৰিলে, তাহেৰা বিবিৰ দৰে মহিলা শ্রমিকসকলে এতিয়া কোনোমতে এসাজ আহাৰ খাই আছে।পিতৃ-মাতৃৰ মৃত্যুৰ পিচৰ পৰা বিগত ৫০ বছৰ তাহেৰাই বিড়ি বনাই আহিছে।এতিয়া৫৮ বছৰত ভৰি দিয়া তাহেৰাই নিজৰ পুত্র আৰু অবিবাহিত জীয়ৰীৰো দায়িত্ব লব লগে।তেওঁৰ পুত্রই প্ৰব্রজনকাৰী শ্রমিকহিচাপে চেন্নাইত কাম কৰিছিল যদিও কেইবছৰ মানৰ পূর্বে এখন ভৰি আহত।