চিৰপবিত্ৰ ভাৰতভূমিত হিন্দুসকলৰ বাবে বিভিন্ন ধাম, তীৰ্থস্থান, পীঠস্থান আদি বিৰাজমান। এইবিলাকৰ ভিতৰত পবিত্ৰ অসমভূমিৰ অন্তৰ্গত কামৰূপৰ কামাখ্যা ক্ষেত্ৰত থকা কামাখ্যা-তীৰ্থ বা কামাখ্যা-ধাম সকলো তীৰ্থস্থান বা পীঠৰ ভিতৰত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ আৰু জাগ্ৰত বুলি বিশ্বাস কৰা হয়। প্ৰজাপতি দক্ষৰ কন্যা আৰু শিৱৰ পত্নী মহামায়া বা সতীৰ দেহৰ অংশৰ পৰাই কামাখ্যা-তীৰ্থৰ উৎপত্তি হৈছে। পুণ্যভূমি ভাৰতত এই তীৰ্থস্থানসমূহ এনে এক মনোৰম স্থানত অৱস্থিত যে সেইবিলাক স্থানত উপস্থিত হ ’ লে স্বাভাৱিকতে মানুহৰ দেহ-মন পবিত্ৰ হৈ নৱজীৱনৰ সঞ্চাৰ হয়, মন-প্ৰাণ প্ৰশান্তিৰে ভৰি পৰে। সেয়ে মহান ঋষি-মুনি সকলে এই অনিত্য সংসাৰৰ মায়া-মোহ, পাপ-তাপ, জ্বালা-যন্ত্ৰণা আদিৰ পৰা পৰিত্ৰাণ লাভ কৰি দেহ-মনক শীতল কৰাৰ বাবে তীৰ্থ-পৰ্যটনৰ দ্বাৰা দেৱ-দেৱীৰ দৰ্শন আৰু পূজাৰ বিধান দি গৈছে। এই তীৰ্থস্থানসমূহ হিন্দুসকলৰ ধৰ্ম আচৰণৰ আদি পীঠস্থান। প্ৰকৃতপক্ষে ক ’ বলৈ গ ’ লে এইবিলাক পবিত্ৰ ভূমি আৰু প্ৰাকৃতিক সৌন্দৰ্যৰ লীলাক্ষেত্ৰ যিবিলাক ঠাইত পদাৰ্পণ কৰিলে সততে ভগৱদ ভাৱৰ উদ্ৰেক হয়। কালিকা পুৰাণ, শিৱপুৰাণ আদি গ্ৰন্থৰ পৰা ভাৰতবৰ্ষৰ বিভিন্ন ঠাইত একাৱন্নখন মহাপীঠ আৰু ছাব্বিছখন উপ-পীঠ থকাৰ কথা পোৱা যায়। বিষ্ণুৰ সুদৰ্শন চক্ৰৰ দ্বাৰা সতীদেহ ছিন্ন-ভিন্ন হৈ যিবিলাক ঠাইত পতিত হৈছিল সেইবিলাক স্থানতেই সতী বা মহামায়াৰ শক্তিৰ আবিৰ্ভাৱ হৈ একো একোখন পীঠ স্থান হৈছিল। দেৱীৰ মূল ৫১টি অঙ্গৰ দ্বাৰা ৫১খন মূল পীঠস্থান আৰু অন্যান্য উপাঙ্গৰ দ্বাৰা ২৬খন উপ-পীঠ স্থানৰ সৃষ্টি হয়। শ্ৰীমদ্ভাগৱত পুৰাণত বিষ্ণুৰ সুদৰ্শন চক্ৰৰ প্ৰভাৱত সতীদেহ ছিন্ন-ভিন্ন হৈ বিভিন্ন ঠাইত পতিত হোৱাৰ কাহিনী পোৱা যায়। কাহিনী অনুসৰি সৃষ্টিৰ পাতনিতে যেতিয়া ব্ৰহ্মা আৰু বিষ্ণু সৃষ্টি কাৰ্যত ব্ৰতী হয়, তেতিয়া মহাযোগী শিৱ মহাযোগত তন্ময় হৈ আছিল। যিসকল সৃষ্টি, স্থিতি আৰু প্ৰলয়ৰ কাৰণ, তেওঁ লোকৰ এজন উদাসীন থাকিলে সৃষ্টি কাৰ্য অচল হয়। সেই কাৰণে ব্ৰহ্মাই নিজ মানসপুত্ৰ দক্ষক জগন্মাতাৰ পূজা কৰিবলৈ ক ’ লে, - “ হেৰা দক্ষ!