কট্টাইয়াহে ৪০০ টকাৰ কাৰণে প্ৰায়ে পুৱা ৮ বজাৰ পৰা সন্ধ্যা ৭ বজালৈ মুৰৰ ঘাম মাটিত পেলায়। মজুৰিৰ হাৰ কামৰ ওপৰত ভিত্তি কৰি কম-বেচ হয়। মজুৰি নিৰ্ধাৰণ কৰে নিয়োগ কৰোঁতাজনে। কিয়নো চাহিদা হিচাপে চাবলৈ গ ’ লে শ্ৰমিকৰ যোগানৰ পৰিমাণ সদায়ে বেছি থাকে। নিয়োগ কৰোঁতাসকল প্ৰায়ভাগ ঠিকাদাৰ আৰু নিৰ্মাণ খণ্ডৰ মিস্ত্ৰিসকলে শ্ৰমিকৰ প্ৰয়োজন অনুসাৰে দুচকীয়া বাহন, ট্ৰেক্টৰ-টেম্প ’ আদি লৈ আহে। আমি সকলোধৰণৰ কাম কৰো, কেটাৰিঙৰ কাম, নিৰ্মাণখণ্ডৰ কাম, ঘৰুৱা কাম, সকলো। আপুনি আমাক ক ’ লেই হ ’ ল, আমি সেয়াই কৰিম।- বিজয়ৱাড়ালৈ ২০০৩ চনতে অহা কৃষ্ণা জিলাৰ মুপ্পাল্লা গাঁৱৰ ৫২ বৰ্ষীয় দলিত শ্ৰমিক কোটা বীৰা বসন্থ ৰাওয়ে কয়। শ্ৰমিকৰ এই থলী ইয়াতে বহুদিন ধৰি আছে আৰু বিগত কেইটামান বছৰত কাম বিচৰা মানুহ বাঢ়িছে। ’ ’ দীৰ্ঘদিন ধৰি হোৱা খৰাঙৰ ফলত খেতিপথাৰ শুকাই যোৱাৰ পৰিণতিত কাম নোহোৱা হৈ পৰে। ফলত ভুমিহীন শ্ৰমিক বসন্থ ৰাৱে গাঁও এৰি আহিবলগীয়াত পৰে। দুবছৰৰ কাৰণে তেঁও বিজয়ৱাড়া ৰেলৱে ষ্টেচনৰ কাষৰ এখন ল ’ জত এখন বিচনাৰ বাবদ ৩০ টকাকৈ দি আহিছিল। কিন্তু এই বিলাসিতা বহন কৰিব নোৱাৰা হৈ অহাৰ ফলত বসন্থ ৰাৱে ৰেলৱে ষ্টেচনতে শুবলৈ ল ’ লে। বিজয়ৱাড়া ৰাজ্যখনৰ নতুন ৰাজধানী চহৰ হোৱাৰ সময়ত চহৰখনৰ মূল বাছ আস্থানটো পুনৰ্নিৰ্মাণ কৰাৰ পিছত ২০১৪ চনৰ পৰা তেঁও বাছ আস্থানটোতে শুবলৈ লয়। গৃহহীন ৰাতিবোৰ কটোৱাৰ মাজতে তেঁও নিয়মিত প্ৰতি দেওবাৰে ৫৮ কিলোমিটাৰ দুৰৈৰ তেঁওৰ নিজ ঘৰলৈ ৰাজ্যিক বাছ সেৱাৰে এপাক মাৰে।