কৰ্ণাটকৰ চামৰাজনগৰ জিলাৰ আননজিহুণ্ডি গাঁৱত ৩৫ বৰ্ষীয় এই জয়াম্মা বেল্লিয়াহৰ ঘৰ। মানুহ আৰু বন্যপ্ৰাণীৰ সহাৱস্থানক লৈয়ে তেওঁৰ এই ফটো কথা কোৱা এলবামটো য' ত মানুহে বন্যপ্ৰাণীক মৰাৰ সমানে সমানে বন্যপ্ৰাণীয়েও মানুহক মৰাৰ সম্ভাৱনা প্ৰৱল। ছমাহত, বন্দিপুৰ ৰাষ্ট্ৰীয় উদ্যানৰ আশে-পাশে তেওঁৰ দৈনন্দিন জীৱন-যাপনক ফটোৰে বৰ্ণনা কৰিছে। কৈ থোৱা উচিত যে বন্দিপুৰ ভাৰতৰ অন্যতম বাঘৰ আৱাসস্থল। বন্যপ্ৰাণীৰ সৈতে সহাৱস্থানৰ এটা বৃহত সহযোগী ফটোগ্ৰাফী প্ৰকল্পৰ এটা অংশ হৈছে তেওঁৰ এই ফটোৰচনাখন। তাই প্ৰথমবাৰৰ বাবে এনেদৰে কেমেৰা ব্যৱহাৰ কৰিবলৈ শিকিছে (মডেলটো হৈছে ফিউজিফিল্ম ফাইনপিক্স S8630) । তেওঁৰ ফটোসম্বলিত ৰচনাখনত সাধাৰণতে অদৃশ্য হৈ থকা লিংগীয় গতিশীলতাযুক্ত মানৱ-বন্যপ্ৰাণী সম্পৰ্কৰ দিশবোৰ ফুটি উঠিছে। ইয়াতে নিয়মমাফিক প্ৰস্তুত কৰা বন্যপ্ৰাণী সংৰক্ষণৰ দৃষ্টিভংগীক পোনপটীয়াকৈ প্ৰশ্ন কৰা হৈছে যেতিয়া এই বিধিবোৰেই দৰিদ্ৰজনৰ আৰ্থ-সামাজিক দিশক সম্পুৰ্ণৰূপে অৱজ্ঞা কৰি আহিছে। ইয়াতে যোগ দিয়া ফটোবোৰৰ উপৰিও, জয়াম্মাই ভালেমান ধুনীয়া চৰাইৰ ফটো তুলিছে। "মই ইমান ধুনীয়া ফটো তুলিব শিকি লোৱা দেখি মোৰ পৰিয়ালৰ মানুহবোৰ আচৰিত হৈ গৈছিল," কানাড়া ভাষাতে তেওঁ ক' লে। লুংলুঙীয়া বাটত গৰুবোৰঃ এই স্থানীয় গৰুবোৰ (ইয়াৰে প্ৰায়ভাগেই গোবৰৰ বাবেই পোহা হয়) মোৰ পৰিয়ালৰে। মোৰ ভনী আৰু ননদে পথাৰলৈ ইহতক চৰাবলৈ নিয়ে। আমাৰ গাওঁ ঢুকি পাবৰ বাবে আমি হাবিখন (বন্দিপুৰ) পাৰ হ' ব লাগে। দুবছৰ আগতে, আমৰ দমৰা এটা বাঘে মাৰিছিল।" ভেড়াবোৰ ঘৰলৈ উভতিছেঃ "মোৰ ভনীয়ে ভেড়াবোৰ ঘৰলৈ আনিছে। তাই নিজে লুৰুকা খৰিবোৰো আনিছে। আমাৰ কিছুমানে চৰকাৰৰ পৰা বিনামূলীয়া এলপিজি (ৰন্ধন গেছ) পাইছে, কিন্তু আনে বহুতে লোৱা নাই। সিহতে ভাবিলে যে সেয়া পাবৰ বাবে কিবা আদায় দিব লাগিব, সেয়ে সিহতে নললে। ” মহিলা আৰু ছাগলীবোৰঃ এই ছাগলীবোৰো আমাৰ। মোৰ ভাই-ভনী আৰু ননদে এইবোৰৰ চোৱা-চিতা কৰে। আমাৰ ৫০ টা ছাগলী আছে আৰু সেয়া আমি বনত চৰাও। আবেলি সোনকালে আমি সেয়া উভতাই আনো। নহলে বনৰীয়া জন্তুই সিহতক মাৰি পেলাব পাৰে। আমাৰ ভাল উপাৰ্জন নহলে বা কিবা কামত ধন লগা হ' লে আমি ইয়াৰে এটা বা দুটা বিক্ৰী কৰি দিও। ” বাঘৰ হাতোৰাৰ চিনঃ “ মই কামলৈ যোৱাৰ সময়ত বাঘৰ হাতোৰাৰ এই চিন দেখিছিলো (ওচৰৰে ঘৰবোৰত ঘৰুৱা কাম-বন কৰো) । ইয়াতে চাৰিওফালে বাঘ আছে। কেতিয়াবা সিহতে আমাৰ গৰু-ছাগলী মাৰে। সিহতে আহে আৰু যায়। মানুহে কোৱা মতে ইয়াতে নাহৰফুটুকীতকৈ বাঘ বেছি আছে। ” দুজনী ছোৱালীঃ মোৰ ভতিজী দুজনীয়ে হাবিৰ মাজেৰে খোজকাঢ়ি পঢ়াশালিলৈ যাবলগীয়া হয়। আমাৰ গাঁৱৰপৰা প্ৰতিদিনে তিনি কিলোমিটাৰমান যাবলগা হয়। মোৰ প্ৰথমজনী ভতিজীয়ে অষ্টমমানৰ পঢ়া শেষ কৰিছে, কিন্তু ইয়াতে হাইস্কুল নাই। সেয়ে তাই হাইস্কুলীয়া শিক্ষাৰ বাবে আৰু দহ কিলোমিটাৰমান দুৰলৈ যাব লাগিব। তাই তাতে হোষ্টেলত থাকিব লাগিব নতুবা অহা-যোৱা কৰিব লাগিব। তাই যিহেতু যাবগৈ, এতিয়া তাইৰ সৰু ভনীজনীয়ে অকলে পঢ়াশালিলৈ যাব লাগিব। হাবিৰ জীৱ-জন্তুৰপৰা তাই বৰ ভয় খায়, সেয়ে কেতিয়াবা পঢ়াশালিলৈ নোযোৱাকৈও থাকে। তাই বোধহয় ইয়াতে সাং কৰিব। আমাৰ গাঁৱত সাত কি আঠজনমানে পঢ়াশালিলৈ গৈছিল। তাৰে প্ৰায়ভাগেই পঢ়া এৰিছে। কেৱল মোৰ ভতিজী দুজনীয়েই ইমানলৈ পঢ়িছে। ” নাহৰফুটুকীৰ গছডালঃ “ এইটোৱে হৈছে হাবিৰ মাজেৰে পাৰ হোৱা লুংলুঙীয়া বাটটো। মই এই বাটেৰেই সদায় কামলৈ যাও আৰু ভতিজাকেইজনীয়ে এই বাটেৰে মোৰ লগত পুৱাতে পঢ়াশালীলৈ ওলায়। তিনি মাহমান আগতে, এগৰাকী বৃদ্ধ মহিলাই পুৱাৰ ভাগত হাবিলৈ ছাগলী চৰাবলৈ গৈছিল। কামৰ পৰা ঘুৰি অহাৰ পৰত এই গছজোপাৰ তলত ভালেকেইজন মানুহ গোট খাই থকা দেখিলো।