একেদৰে জীৱনত কোনোদিনে গীতৰ এফাকিও কেতিয়াও গুণগুণাই পোৱা নাই বুলি কোৱা মানুহো হয়তো আমাৰ মাজত কোনো নোলাব। গীত-সংগীতৰ কিছুক্ষেত্ৰত নেতিবাচক প্ৰভাৱো নথকা নহয়। বেছি হুলস্থূলীয়া যন্ত্ৰসংগীতে শব্দ প্ৰদূষণৰ সৃষ্টিৰ লগতে মানুহৰ মনতো বিৰূপ ক্ৰিয়াৰ সৃষ্টিৰ কৰে। তেনে সংগীত বেছি সময় শুনি থকা মানুহে কম সময়তে ভাগৰুৱা অনুভৱ কৰে, খিংখিঙীয়া হৈ পৰে, অসহিষ্ণু হৈ পৰে। নেতিবাচক ইংগিতধৰ্মী গীতবোৰে সমাজতো বিৰূপ প্ৰভাৱ পেলায়। বেছিকৈ দুখলগা গীত শুনাসকলো হতাশাত ভোগা দেখা পোৱা যায়, কামৰ প্ৰতি নিৰুৎসাহ দেখুৱাবলৈ আৰম্ভ কৰে। এই ক্ষেত্ৰত ‘ গ্লুমী চানদে ’ (Gloomy Sunday) শীৰ্ষক গীতটোৰ কথা উনুকিয়াব লাগিব। এই গীতটো হাংগেৰীৰ পিয়ানোবাদক ৰেজ্চ ’ চেৰেচ (Rezső Seress) ৰ ৰচনা আছিল (১৯৩৩) । পিছত বিলি হলিদে (Billie Holiday) ই এই গীতটো বিখ্যাত কৰি তুলিছিল। সেই সময়ত এই গীতটোক মানুহে আত্মঘাতী গীত বুলি অভিহিত কৰিছিল, কিয়নো বহু কেইজন লোকে আত্মহত্যা কৰাৰ আগমুহূৰ্তত সেই গীতটো শুনিছিল বুলি জনা গৈছিল। পিছলৈ এনেকুৱা অৱস্থা হৈছিল যে অনাতাঁৰ কেন্দ্ৰবোৰে গীতটোৰ সম্প্ৰচাৰ বন্ধ কৰিবলৈ বাধ্য হৈছিল। বি বি চিয়েও এটা সময়ত গীতটো নিষিদ্ধ কৰিছিল। গীতটো শুনা আৰু আত্মহত্যা কৰাৰ মাজৰ সম্পৰ্কটো হয়তো কাকতালীয় আছিল, কিন্তু মানুহৰ মনত ই এক বিৰূপ প্ৰতিক্ৰিয়াৰ সৃষ্টি কৰিছিল। এই কথা অনস্বীকাৰ্য যে সংগীতৰ নেতিবাচক প্ৰভাৱৰ তুলনাত ইতিবাচক প্রভাৱৰ পৰিমাণ বহু বেছি। সংগীতক কেৱল সময় পাৰ কৰাৰ এক মাধ্যম বুলি নলৈ আমি সকলোৱে ইয়াৰ গভীৰতা আৰু বিশালতা অনুভৱ কৰিব পাৰিলে আজিৰ এই যান্ত্ৰিকতাৰ যুগত ইয়াৰ সু-ব্যৱহাৰৰ দ্বাৰা আমাৰ জীৱনবোৰ আৰু বেছি সুখময় কৰি তুলিব পাৰোঁ। সংগীত-চৰ্চাৰ এক পৰিৱেশ সৃষ্টিৰে উঠি অহা চামকো এক সু-শৃংখলিত জীৱনৰ বাবে আগ্ৰহী কৰি তুলিব পাৰোঁ। এই ক্ষেত্ৰত সংগীতকাৰ, গীতিকাৰ তথা গায়কসকলো শ্ৰোতা তথা সমাজৰ ওচৰত দায়বদ্ধ হ ’ ব লাগিব।