নে তাইক ২০ বছৰৰ ব্যৱধানৰ অন্তত চিনিইয়ে নাপাব, অলপ পৰ হয়তো সি থৰ লাগিব তাইৰ মেদবহুল শৰীৰটো দেখি । এই২০ বছৰতেই তাই সঁচাকেই বহুত খিনি শকত হৈ গ ’ ল । কলেজ, ইউনিভাৰচিতিত পঢ়ি থকা সময়ত প্রতিদিনে যে তাই ৰাতিপুৱা ব্যায়াম কৰি সকলোকে কই মই কেতিয়াও শকত নহওঁ, সদাই এনেকে থাকিম সঁচাকেউ তাইৰ শৰীৰটো আছিল খুবেই কমনীয়, চম্পককো তাই কৈছিল যিমান শকত হ ’ বা সিমান বেমাৰে পাব, আৰু যে কিমান কি নকৈছিল তাই, মনত আছেনে বাৰু সেই বোৰ কথা চম্পকৰ সি চাগে এতিয়াও তেনেকুৱাই হৈ আছে, তাইৰ কথামতে সিও শৰীৰটোৰ খুউব যত্ন লৈছিল । মনতে চম্পকৰ এখন কাল্পনিক মুখে তাইৰ উঁঠ যুৰিলৈ হাঁহিৰ ৰেখ এটা নমাই আনিলে । মনি ক ’ ত আছা চাহ একাপ দিয়া, বিৰাত ভাগৰ লাগিছে, ভাৱনাত বিভোৰ হৈ থাকোতেই ৰজত আহি ওলাল, উহ্ তাইতো আজি চিৰা তিয়াবলেও পাহৰিলে, যি টি কথা ভাবি থাকোতে সময় বোৰ ফতককই গুছি যায়, নিজৰ ওপৰতে খং উঠিল তাইৰ, ততাতৈয়াকই তাই চিৰা খিনি ধুই গৰম পানীত কোমল হ ’ বলৈ দি চাহৰ চচপেনতো পাতি দিলে, ৰজতৰ লগত ২০ বছৰৰ আগে মনিকাৰ বিয়া ঘৰৰ সন্মতিত হৈছিল, কিন্তু তাই তাইৰ মনটো চম্পকৰ স ’ তে তাৰো পাঁচ বছৰৰ আগতেই বান্ধি থৈছিল, হায়াৰ চেকেন্দাৰী পঢ়ি থকাৰ পৰাই দুয়োতাৰ মাজত প্রেমৰ সুত্রপাত হৈছিল আৰু ইউনিভাৰচিতিত পঢ়ি থকাৰ শেষৰ দিনালইকে দুয়োটাই যে কিমান কি নাভাবিছিল কিমান যে সপোন দেখিছিল দুয়োতাই, কিন্তু তেনেকুৱাতে বিয়াৰ কথা ওলাইছিল মনিকাৰ ঘৰত আৰু মাকে তাইৰ আৰু চম্পকৰ কথা জানিও ভাল আভ্যবন্ত ঘৰৰ পৰা বিয়াৰ প্রস্তাব অহাৰ বাবে তাইক চম্পকৰ কথা পাহৰিবলৈ সঁকীয়াই দিছিল । কাৰণ তেতিয়া তাৰ হাতত বিয়া এখন পাতিব পৰাকে এঁকো চাকৰিও নাছিল আৰু ভাল চাকৰি এটা পাবলৈযে কিমান দিন লাগিব সেইয়া মাকে ভালকৈয়ে অনুধাৱন কৰিব পাৰিছিল । কাৰণ এগাৰাকী মাকে সদায় নিজৰ ল ’ ৰা ছোৱালীৰ ভাল হোৱাটোৱে বিচাৰে, ৰজতে তেতিয়া নতুনকৈ বিচিপিএলত অভিযন্তা হিচাপে যোগদান কৰিছিল, আৰু মনিকাহঁতৰ ঘৰখন যিহেতু ইউনিভাৰচিতিখনৰ ওচৰতে সেয়ে ঘৰৰ পৰাও প্রস্তাৱটো নাকচ কৰাৰ কোনো যুক্তি নাছিল, মনিকা উপাইহীন হৈ পৰিছিল তেতিয়া, ভৱাই নাছিল তাই ঘৰত যে বিয়াৰ কাৰণে কোনোবা আহিলেই বিয়া ঠিকেই হৈ পৰিব বুলি, উচ্চ ৰক্ত চাঁপত ভুগি থকা দেউতাকক ক ’ বলেও সাহ নাছিল তাইৰ ক ’ বনো কি সেই সময়ত যে চম্পকৰ ডিগ্রী কেইটাৰ বাদে একো এটা নাছিল । এখন দিঘলীয়া চিঠিৰেই তাই ক্ষমা বিছাৰিছিল চম্পকৰ পৰা আৰু তাৰ দুমাহৰ পিছতে তাই হৈ পৰিছিল ৰজত দত্তৰ পত্নী মনিকা দত্ত । চাহ কাপ আৰু চিৰা বাতি ৰজতৰ কাৰণে দি তাই চাউচাউ খিনি বনোবাত লাগিল । পুতেক গুঞ্জন ক ’ চিং ক্লাচৰ পৰা আহি পাবৰে হ ’ ল, পুৰণি কথাবোৰত ডুব গই থাকোতে তাইৰ বহুত সময় পাৰ হৈ গ ’ ল । এতিয়া আৰু সেই সময় নাই চম্পকৰ কথা ভাবি সময় পাৰ কৰিবলৈ, ১৮ বছৰীয়া ল ’ ৰাৰ মাক এতিয়া তাই, পিছে গুঞ্জনৰ পৰাই তাই পাইছিল চম্পকৰ খবৰ । সি পঢ়া কলেজ খনৰ কেমিস্ত্রীৰ প্রবক্তা চম্পক, কলেজ আলোচনীৰ পাত লুতিওৱাত হে এদিন মনিকাই এটা লেখনিত নাম আৰু ফটো দেখি গুঞ্জনক শুধিছিল চম্পকৰ কথা। মা তোমাৰ লগত পঢ়িছিল নি চম্পক চাৰ বহুত ভাল বুজাই জানা একদম কনচেপ্ত ক্লিয়াৰ হৈ যায়, গুঞ্জনৰ কথাত বুকুখন ফুলি উঠিছিল সেইদিনা তাইৰ, যি নহ ’ লেও তাইৰ প্রেমিক আছিল চম্পক আৰু সেইদিনাৰেপৰা তাইৰ মনটো কিবা এটা অস্থিৰতাই চঞ্চল কৰি তুলিছিল । নিজৰ মুখ খন, গাটো যে কিমান বাৰ আইনাখনত চাইছিল তাই, খুউব খং উঠে তাইৰ মেদবহুল শৰীৰটোৰ প্রতি, বিয়াৰ পিছৰে পৰা তাই নিজৰ মুখ খন, পেত টোৰ প্রতি অলপো যত্ন নলৈছিল কাৰণ যিজনে ভাল দেখিছিল তেঁওটো এতিয়া তাইক নাচাই, বাদ দিছিল তাই আগৰ দৰে আসন কৰিবলৈ, শৰীৰটোৰ প্রতি নজৰ দিবলৈ, আৰু তাই বয়সতকৈ সঁচাকৈয়ে বেছি বুঢ়ী নিছিনা হৈ পৰিছিল, ৰজতৰ সেইবোৰৰ প্রতি ভ্রুক্ষেপ নাই, মাত্র সি ৰাতি বিচাৰে তাইক, তাইৰ শৰীৰটোক, কিন্তু আজি ২০ বছৰৰ মূৰত তাই আকৌ নিজকে ধুনীয়া কৰিবৰ চেস্টা কৰিছে, ৰাতিপুৱা ঠান্ডা পৰিবেশত দুটামান আসন কৰিবলৈ লৈছে, দিনটো কোনো নাথাকোতে অকলেই গৈ পাৰলাৰত গৈ ফেচিয়েল কৰাই আহিছে, কৰবাত গ ’ লেও ইফালে সিফালে চাই যায় মণিকাই কিজানি দেখেই চম্পকক যিহেতু একেখন নগৰতে থাকে, ভাল লাগি যায় তাইৰ মনটো ...... কিন্তু পিছ মুহুৰততে তাইৰ মুখৰ পৰা এটা হুমুনিয়াহ ওলাই যায়, চম্পক তাইৰ অতীত হে, আগৰ কথাবোৰটো সাধুৰ দৰে এতিয়া বুৰঞ্জী । তাই যেনেকৈ ৰজতৰ পত্নী, সিও কাৰোবাৰ স্বামী, সিহঁত প্রেমিক প্রেমিকা আছিল হে এতিয়াটো একো নহয়, চিনেমাৰ দৰে যদি সকলো ঠিক হৈ যোৱা হ ’ লে!