শেৱালী ফুলৰ ঔষধী গুণ: শেৱালী ফুলৰ ঔষধী গুণৰ বিষয়ে লিখা হৈছে । - Contents - শৰতৰ আগমনৰ লগে লগে প্ৰকৃতি সুন্দৰ সুবাসেৰে মন পুলকিত কৰা শেৱলী ফুল আমি সকলোৱে চিনোঁহক। শেৱালী ফুল স্থানভেদে বিভিন্ন নামেৰে জনাজাত । সংস্কৃতত- পাৰিজাতক, শেফালীকা, হিন্দীত - শিউলী, শিৱলী, শেফালী, হৰশৃংগাৰ, পাৰিজাত ইংৰাজীত - নাইট ফ্লাৱাৰিং জেচ্ মিন, কুইন অফ দা নাইট আদি বনষ্পতিয় নাম- Nyctanthes arbortristis । অন্যহাতে শেৱালী ফুলৰ সৌন্দৰ্য্য আৰু সুগন্ধীয়ে সকলোৰে মনলৈ প্ৰেম আৰু আনন্দৰ ভাৱ জগায় তোলে যদিও এই গছজুপীৰ প্ৰাচীন লোকবিশ্বাসমতে চলি অহা এটি কৰুন কাহিনীৰ বাবে সাহিত্যৰ ভাষাত "বিষাদৰ প্ৰতীক" বুলি ভৱা হয় । (ইংৰাজীত True of sorrow -ৰ প্ৰতীক) । প্ৰথমে শেৱালী ফুল কি এনে বিষাদৰ প্ৰতীক সেই কাহিনীটো জানো আহক- প্ৰাচীন লোক কথা অনুসৰি পাৰিজাত নামে এজনী অতি সুন্দৰী ৰাজকুমাৰীয়ে সূৰ্য্যদেৱৰ প্ৰতি প্ৰেম ভিক্ষা কৰাৰ লগতে জীৱন সঙ্গিনী হবলৈ খুবেই হেপাহ কৰিছিল । কিন্তু স্বয়ং সুৰ্য্যদেৱে পাৰিজাতৰ সেই নিৱেদন অস্বীকাৰ কৰাত ৰাজকুমাৰী মৰ্মাহত হৈ আত্মহত্যা কৰে । দাহন কৰা ৰাজকুমাৰীৰ সমাধীস্থলত এজুপী বৃক্ষৰ উৎপত্তি হয় । বৃক্ষজুপী নিশা সুগন্ধী পুষ্পৰ শৃঙ্গাৰেৰে জকমকীয়াকৈ সুশোভিত হয় আৰু সুৰ্য্যদেৱৰ আগমনত শোক তাপ আৰু বিষাদৰ চকুলো টুকি সকলো অলংকাৰ ত্যাগ কৰে অৰ্থাত ফুলবোৰ সৰি পৰে । অন্যহাতে শাস্ত্ৰত উল্লেখ থকামতে সৰগৰ আপুৰুগীয়া সুগন্ধী পুষ্প ৰুক্মিণীলৈ বুলি মৰ্তলৈ ভগৱান শ্ৰীকৃষ্ণই অনা পাৰিজাত ফুল শেৱালী ফুলেই আছিল বুলি ভাৰতৰ বিভিন্ন ৰাজ্যৰ লোকে বিশ্বাস কৰে। অন্য এক লোক বিশ্বাসমতে অৰ্জুনৰ প্ৰতি সদাশিৱ সন্তুষ্ট হৈ শেৱালী ফুলৰ পুলি এটা উপহাৰ স্বৰুপে দিয়াত মাক কুন্তীয়ে যতনেৰে ৰোৱা শেৱালী জুপী বৰ্তমান উত্তৰ প্ৰদেশৰ বাৰাবাংকি জিলাৰ কিন্তুৰ নামে ঠাইত এতিয়াও জীয়াই থকা অতি পুৰনি শেৱালী (পাৰিজাত) বৃক্ষ একেজুপীয়েই বুলি বিশ্বাস কৰে । লোকবিশ্বাস যিয়েই নহওক আমি দেখা শেৱালী ফুল জুপী কেৱল সৌন্দৰ্য আৰু সুগন্ধীয়ে নহয় আয়ুৰ্বেদ চিকিৎসা শাস্ত্ৰত ই এক মহৌষধীহে । সচৰাচৰ বহুতেই ইয়াৰ কেচা বা শুকান ফুল ভাজি বা সৰু মাছৰ তৰকাৰী কৰি খায় । খাবলৈ অলপ তিতা যদিও খাবলৈ জুতি লগা । শেৱালীৰ ফুল, পাত, বীজ, গছৰ চাল অদি সকলো অংশই ঔষধী হিচাৱে ব্যৱহৃত হয় । খোৱাৰ নিয়ম আৰু মাত্ৰা ১) পাতৰ মাত্ৰা ৪ৰ পৰা ৮ খিলা ২) ফুল ১০-১৫টা ৩) বীজ১০-১৫ টা ৪) চাল ১০--২০ গ্ৰাম ৫) এইবোৰৰ শুকান চুৰ্ণ হলে ৫-১০ গ্ৰাম / ইয়াৰ কেচা ৰস উলিয়াই বা থেতেলি পানীত কিছুসময় উতলাই আধা পানী থকাত ঠাণ্ডা কৰি খাব পাৰে ।শেৱালী পাত বা ফুল, তুলসী পাত, আদা, গুড় বা মৌ মিহলাই চাহ বনাই খাব পাৰে । (চাহপাত বা গাখীৰ নিদিব) । গুণাগুণ ১। জ্বৰ, পালাজৰ, জীৰ্ণ জ্বৰ আদি সকলো প্ৰকাৰ জৰত শেৱালি পাত আৰু তুলসী পাত সিজোৱা পানী দিনে ২/৩ বাৰ খালে সোনকালে উপসম হয় । টায়েফয়েদ, মেলেৰী্য়া আদি ৰোগ আৰোগ্য হোৱাৰ পিচত নিয়মিত কিছুদিন খালে ৰোগ পুনৰ ফিৰি নাহে ।শুকান কাহতো অতি হিতকাৰী ।