মই তোমাৰ পৰা অন্তত এইটো আশা কৰা নাছিলো। ” অনমিকাই ক ’ লে। অনামিকাৰ প্ৰতিবন্ধী আৰু মানসিক ৰোগী সন্তানক পালন কৰিবলৈ সাজু নাছিল শহুৰেকৰঘৰ খন। অনামিকাই অতি দৃঢ় সিদ্ধান্ত ল ’ লে। তেওঁ সৌৰভ আৰু তেওঁৰ ঘৰ এৰি থৈ গ ’ ল। আৰু তাই জীয়েকক লৈ আন এখন চহৰলৈ গ ’ ল।আগলৈ থকা জীৱনটো তেওঁৰ বাবে একেবাৰেই সহজ নাছিল। তাই জীয়েক গৌৰীক অকলে এৰি যাব পৰা নাছিল। সেয়ে ঘৰৰ পৰাই কাম কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল ’ লে। সন্ধিয়া তেওঁ নিজৰ ঘৰতে ল ’ ৰা-ছোৱালীক পঢ়াবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ৰাতিপুৱাই তেওঁ টিফিন ব্যৱস্থাটো আৰম্ভ কৰিলে। য ’ ত তেওঁ নিজৰ টিফিনবোৰ ওচৰৰ অফিচবোৰলৈ পঠিয়াবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। একে সময়তে তেওঁ অনলাইন কন্টেন্ট ৰাইটাৰ হিচাপেও কাম কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰে। প্ৰতি শনিবাৰ আৰু দেওবাৰে তাই নিজৰ কন্যাক চহৰৰ সুপৰিচিত মনোৰোগ বিশেষজ্ঞ আৰু ফিজিঅ ’ থেৰাপিষ্টৰ ওচৰলৈ লৈ গৈছিল। অনমিকাৰ কষ্ট আৰু ভগৱানৰ আশীৰ্বাদৰ বাবে গৌৰীয়ে সাত বছৰ বয়সতে লাহে লাহে খোজ কাঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিলে। যদিও তাইৰ বয়সৰ হিচাপত মগজু দুৰ্বল আছিল, কিন্তু অনমিকাৰ কঠোৰ পৰিশ্ৰমৰ বাবে এতিয়া তাই নিজৰ দৈনন্দিন ব্যক্তিগত কামবোৰ নিজাববীয়াকৈ কৰিব পাৰিলে। অনামিকাৰ সমগ্ৰ জীৱনটো তাইৰ কন্যা গৌৰীক কেন্দ্ৰ কৰিয়েই ঘূৰি ফুৰিছিল। লগতে গৌৰীক বিশেষ স্কুলত ভৰ্তি কৰাইছিল। অনমিকাই গৌৰীৰ চিকিৎসাৰ খৰচ পূৰাবলৈ দিনে নিশাই কাম কৰিছিল। তেওঁৰ টিফিন ব্যৱসায় বৰ জনপ্ৰিয় হৈ উঠিছিল। অলপ পিছতে তেওঁ খাদ্য-পানীয়ক ব্যৱসায়িক বিষয়লৈ ৰূপান্তৰিত কৰাৰ সিদ্ধান্ত ল ’ লে। চৰকাৰৰ পৰা ঋণ লৈ এখন সৰু কিতাপৰ কেফেটেৰিয়া খুলিলে।