বিতর্কৰ প্রথমটো পর্যায় সংঘটিত হৈছিল নেৰোডনিক আৰু ছ ’ চিয়েল ডেমক্রেটসকলৰ মাজত। নেৰোডনিকসকলৰ মাজতে দুটা পজিচন আছিল; তাৰে এটাৰ প্রতিনিধিত্ব কৰিছিল ৱেৰা জেচুলিচে। জেচুলিচে ৰুছ সমাজৰ সংক্রমণত পুঁজিবাদী পর্যায়টো একেবাৰে এৰাই যাব পৰাটো বাঞ্ছনীয় বুলি গণ্য কৰিছিল, কিয়নো অন্যথাই ই ৰাছিয়াৰ মীৰ-আশ্রিত সাম্প্রদায়িক জীৱনটো ধ্বংস কৰি পেলাব বুলি তেওঁ আশংকা কৰিছিল [অনুবাদকৰ টোকা: ইয়াত ‘ সাম্প্রদায়িক/communal ’ শব্দটো এক ভিন্ন তথা ধনাত্মক অর্থত ব্যৱহাৰ কৰা হৈছে] । কাজেই তেওঁ মীৰৰপৰা পুঁজিবাদলৈ নগৈ চিধাই সমাজবাদলৈ - অর্থাৎ এটা সাম্প্রদায়িক ব্যৱস্থাৰপৰা আন এটা সাম্প্রদায়িক ব্যৱস্থালৈ - সংক্রমণৰ ৰাস্তা বিচাৰি ফুৰিছিল। আনহাতে, নেৰোডনিকসকলৰ আনটো পজিচনৰ প্রতিনিধিত্ব কৰিছিল ডেনিয়েলছনে – যি নিকোলায়ন নামেৰে লেখামেলা কৰিছিল আৰু যি মার্ক্স-এংগেলছৰ সৈতে ব্যাপকভাৱে পত্রালাপ কৰিছিল। ডেনিয়েলছনে যুক্তি দিছিল যে ৰাছিয়াত পুঁজিবাদৰ বিকাশ সম্ভৱপৰ নহয় কিয়নো ইয়াৰ আভ্যন্তৰীণ বজাৰখনৰ আকাৰ নিচেই সৰু তথা ইয়াৰ শ্রমিক জনগণৰ অৱস্থা তেনেই লাওলোৱা। লেনিনে এই দুয়োটা পজিচনকে সমালোচনা কৰিছিল। তেওঁৰ অন্যতম মহান কৃতি The Development of Capitalism in Russia গ্রন্থখনত তেওঁ লিখিছিল যে পুঁজিবাদ আচলতে ইতিমধ্যেই ৰাছিয়াত বিকশিত হ ’ ব ধৰিছে; “ প্রতি দিনেই, প্রতি মুহূর্ততে ” ই বিকশিত হ ’ ব ধৰিছে আৰু কাজেই ডেনিয়েলছনে কোৱা ‘ অসাধ্য ’ ৰ কথাষাৰ তেনেই ভিত্তিহীন। ঠিক তেনেদৰেই পুঁজিবাদী বিকাশৰ ফলত মীৰ অনুষ্ঠানটোও ইতিমধ্যেই খণ্ড-বিখণ্ড হৈ পৰিছে আৰু কাজেই মীৰৰপৰা সমাজবাদলৈ চিধাচিধি সংক্রমণৰ প্রশ্নটো এতিয়া আৰু প্রাসংগিক হৈ থকা নাই (মীৰ অনুষ্ঠানটো এতিয়াও কিমানখিনি বাচি আছে – এই প্রশ্নটো মার্ক্সেও জেচুলিচক কৰিছিল) । সেয়েহে লেনিনৰ দৰে ছ ’ চিয়েল ডেমক্রেটসকলৰ পজিচনটো আছিল এনেধৰণৰ: পুঁজিবাদী বিকাশৰ এই বাস্তৱতাৰ পটভূমিত ৰাছিয়াৰ শ্রমিক শ্রেণীটোৱেই অনাগত বিপ্লৱৰ নেতৃত্ব প্রদান কৰিব – যিহেতু বর্তমানৰ পৰিস্থিতিত শ্রমিকসকলেই হৈছে আটাইতকৈ সক্রিয় আৰু গতিশীল শ্রেণী। পিছে এইখিনিতে আন এটা প্রশ্ন উত্থাপিত হ ’ ল – শ্রমিকসকলৰ এই বিপ্লৱত সহযোগী শ্রেণী আন কোন হ ’ ব?