‘ জোনাকী ’ ৰ প্ৰথম সংখ্যাত প্ৰকাশ পোৱা আগৰৱালাৰ ‘ বনকুঁৱৰী ’ নামৰ গীত-কবিতাটিৰেই আধুনিক কবিতাৰ শুভাৰম্ভ। জোনাকীত প্ৰকাশ পোৱা কবিতাৰ সমুজ্জ্বল হ ’ ল ‘ প্ৰতিমা ’ (১৯১৩) । বেজবৰুৱাই উক্ত পুথিৰ আলোচনা প্ৰসঙ্গত লিখিছিল- ‘ প্ৰতিমাখন সৰু, কিন্তু নিভাঁজ সোণৰ ’ । তেওঁৰ দ্বিতীয় কবিতাৰ পুথি ‘ বীণ-বৰাগী ’ (১৯২৩) । ‘ বাঁহী ’ ত প্ৰকাশ পোৱা কবিতাৰ সমষ্টিয়েই ‘ বীণ-বৰাগী ’ । সংখ্যাত তাকৰ হ ’ লেও এই দুখন কবিতাৰ পুথিয়ে চন্দ্ৰকুমাৰৰ উচ্চ আৰু সূক্ষ্ম কবি প্ৰতিভাৰ পৰিচয় দিয়ে। ড° সত্যনাথ শৰ্মাৰ ভাষাত তেওঁৰ (চন্দ্ৰকুমাৰ) কবিতাৰ বিষয়বস্তুত দৰ্শনৰ গুৰু-গাম্ভীৰ্য আৰু প্ৰকাশভঙ্গীত লোকগীতৰ লয়লাস ভঙ্গী পোৱা যায়। সৌন্দৰ্যৰ সন্ধান, মানৱপ্ৰীতি, বৈদান্তিক প্ৰভাৱ বা অদ্বৈতদৃষ্টি, বৈষম্যপূৰ্ণ পুৰণি পৃথিৱীক ধ্বংস কৰি সাম্যভাৱৰ ওপৰত প্ৰতিষ্ঠিত নতুন সমাজৰ আহ্বান আৰু সবল আশাবাদ চন্দ্ৰকুমাৰৰ কবিতাৰ বিশেষত্ব। তেওঁৰ দৃষ্টিত সত্য আৰু সুন্দৰৰ প্ৰভেদ নাই। তেওঁৰ দৃষ্টিত ‘ মানুহেই দেৱ, মানুহেই সেৱ, মানুহেই পৰাৎপৰ ’ । মানৱৰ নীচতা আৰু স্বাৰ্থপৰতা দেখি ‘ ক্ৰধসংৰক্তনয়ন ’ হ ’ লেও মানৱৰ অসীম সম্ভাৱনা সম্পৰ্কে আস্থা হেৰুৱা নাই।