অতীজৰে পৰা পৰ্বতাৰোহণৰ প্ৰচেষ্টা চলি আহি আছে। তথ্য মতে ১৭৫৭ চনৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছে পৰ্বতাৰোহণৰ খোজ। কিন্তু পৰ্বতাৰোহণ দুঃসাহসিক ক্ৰীড়া ৰূপে প্ৰতিষ্ঠিত হৈছিল আমেৰিকাত। ১৮৫৪ চনত ইংৰাজ পৰ্বতাৰোহী চাৰ আলফ্ৰেড উইলচে পৰ্বতাৰোহণক কলাত্মক দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াৰূপে পৰিগণিত কৰে। ইয়াৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল পৰ্বতাৰোহণৰ সোণালী সময়বোৰ। পৰ্বতাৰোহণৰ প্ৰথমটো ক্লাৱ ‘ দ্যা এলপাইন ক্লাব ’ গঠন হয় ১৮৫৭ চনত। ক্ৰমান্বয়ে পৰ্বতাৰোহণ শৈলী, ব্যৱহাৰ্য্য সামগ্ৰী ইত্যাদিবোৰ আধুনিক হ ’ বলৈ ধৰিলে। পৰ্বতাৰোহণৰ প্ৰতি মানুহৰ ব্যাকুলতা বাঢ়ি গৈ থাকিল। পৰ্বত আৰোহণ কৰিবলৈ যোৱাৰ আগত উপযুক্ত, বিজ্ঞানসন্মত প্ৰশিক্ষণৰ আৱশ্যক হয়। পৰ্বত আৰোহণ কৰিবলৈ যোৱাৰ প্ৰাক মুহূৰ্তত প্ৰাথমিক প্ৰশিক্ষণৰ অতিকে প্ৰয়োজন। কাৰণ পৰ্বত আৰোহণ অভিযানত থাকে পদে পদে বিপদ, প্ৰাকৃতিক বাধা আৰু মৃত্যুৰ ভয়। সেই বিপদ বাধাবোৰ নেওচি পৰ্বতৰ শিখৰ আৰোহণ কৰিবলৈ উপযুক্ত প্ৰশিক্ষণ অবিহনে সম্ভৱ নহয়। পৰ্বতাৰোহণত বিভিন্ন ধৰণৰ কাৰ্যকলাপ সামৰি লোৱা হয়। শৈলাৰোহণ, অৱৰোহণ, তুষাৰাবৃত্ত পৰ্বত আৰোহণ, পৰ্বতৰ খৰস্ৰোতা নদী পাৰ হোৱাৰ কৌশল, উদ্ধাৰকাৰ্য, পৰ্বতত জীয়াই থকাৰ কৌশল, প্ৰাথমিক চিকিৎসা, ঔষধৰ ব্যৱহাৰ আৰু প্ৰয়োগ, হাইকিং, নৈশ কেম্পিং আদি বিভিন্ন কাৰ্যকলাপৰ বিষয়ে প্ৰশিক্ষণ প্ৰদান কৰা হয় যিবিলাকৰ জ্ঞানৰ অবিহনে এজন পৰ্বতাৰোহী পৰ্বত বগাবলৈ কেতিয়াও সক্ষম নহয়। যিকোনো দুঃসাহসিক ক্ৰীড়া বা দুঃসাহসিক কাৰ্য কৰিবলৈ যোৱাৰ আগত মানুহগৰাকী শাৰীৰিক তথা মানসিক ভাৱে প্ৰস্তুত হ ’ বই লাগিব। পৰ্বতাৰোহণৰ প্ৰশিক্ষণে দুৰ্বল মনৰ মানুহ এগৰাকীকো কৰি তোলে অদম্য সাহসী, জগাই তোলে মৃত্যু ভয় জিকিব পৰা বাসনা। জীৱনৰ যি কোনো কঠিন পৰিস্থিতিৰ লগত মুখামুখি হ ’ ব পৰাকৈ সাহসী কৰি তোলে এই দুঃসাহসিক ক্ৰীড়াই। বিপদত ধৈৰ্য্য, বিনম্ৰতা, দয়াশীলতা, উদাৰতা, কষ্টসহিষ্ণুতা আদিৰ পাঠ শিকায়। জীৱন যুদ্ধ কেনেকৈ কৰিব লাগে এই সকলোবোৰ পৰ্বতাৰোহণে শিকায়। যেতিয়া পাহাৰ বগোৱা আৰম্ভ কৰা হয় লাহে লাহে আমনি লাগিব ধৰে। কিন্তু পথ যিমানেই কষ্টকৰ বা আমনিদায়ক নহওঁক কিয়, গৈ থাকিলেহে লক্ষ্যস্থান পোৱা যায়। কেতিয়াও সেই যাত্ৰা মাজভাগতে এৰিব পৰা নাযায়, কাৰণ মাজভাগতে এৰিলে সফলতাৰ সীমা চুব নোৱাৰি। প্ৰত্যাহ্বান কঠোৰ হলেও সেয়া হাৰ মনাতো পৰ্বতাৰোহীৰ ধৰ্ম নহয়। সেইবাবেই পৰ্বতাৰোহণ নিজেই এক প্ৰত্যাহ্বান। ধৈৰ্য্যই হল সফলতাৰ চাবি। পৰ্বতাৰোহণে ভয়ক জয় কৰিবলৈ শিকায়। প্ৰকৃতিক ভাল পাবলৈ শিকায়, নিজকে কেনেকৈ শান্তিত ৰাখিব পাৰি সেইয়াও শিক্ষা দিয়ে।