156-157, History of Buddhism by Bu-ston, 1932) এই মঠটো নিশ্চিতভাবে অষ্টম শতিকাৰ আগভাগতেই স্থাপিত হৈছিল। কিয়নো ৭৪৯ খ্ৰীষ্টাব্দত ওদন্তপুৰী বিহাৰৰ অনুকৰণ কৰি তিব্বতত অতিন্ত্য বিহাৰ নামেৰে এটা বৌদ্ধ মঠ নিৰ্মাণ হৈছিল। ওদন্তপুৰী বিহাৰৰ সৈতে জড়িত থকা বিখ্যাত পণ্ডিত সকলৰ ভিতৰত আছে অটিচ বা দীপাঙ্কৰ শ্ৰীজ্ঞান (৯৮০-১০৫৪ খ্ৰীষ্টাব্দ) । তেওঁ ওদন্তপুৰীৰ হীনযান পন্থাৰ শিক্ষক ধৰ্মৰক্ষিতৰ তত্ত্বাৱধানত দুবছৰ অধ্যয়ন কৰিছিল। তেওঁ ১৯ বছৰ বয়সত ওদন্তপুৰীৰ মহাসঙ্ঘীক আচাৰ্য্য শীলৰক্ষিতৰ পৰা দীক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল আৰু পাছত তেওঁ দীপাঙ্কৰ শ্ৰীজ্ঞান নামেৰে জনাজাত হৈছিল। ইয়াৰ পৰা তেওঁ বিক্ৰমশীলা বিশ্ববিদ্যালয়লৈ গৈছিল আৰু তিব্বতলৈ যোৱাৰ আগলৈকে তাৰ মঠাধ্যক্ষ ৰূপে কাৰ্য্যনিৰ্বাহ কৰি আছিল। আন এজন প্ৰখ্যাত পণ্ডিত ৰত্নাকৰশান্তিয়ে ওদন্তপুৰীৰ পৰাই সৰ্বাস্তবাদদৰ দীক্ষা গ্ৰহণ কৰিছিল। পাছৰ ফালে তেওঁ বিক্ৰমশীলা বিশ্ববিদ্যালয়ত যোগ দিছিল। তেওঁ সংস্কৃত ভাষাত তেৰখন গ্ৰন্থ প্ৰণয়ণ কৰিছিল আৰু সিংহলত বৌদ্ধধৰ্মৰ প্ৰচাৰ কৰিছিল। মহাযানপন্থীৰ অধ্যক্ষ মহান লেখক অভয়ঙ্কৰগুপ্তই ওদন্তপুৰীত থাকিয়েই বহু সংখ্যক গ্ৰন্থ তিব্বতী ভাষালৈ অনুবাদ কৰিছিল। তিব্বতী উৎসৰ মতে ওদন্তপুৰী মহাবিহাৰত ১২,০০০ ছাত্ৰই বাস কৰিছিল। (Page No . 1031, The Blue Annals, Vol II by George N. Roerich) ইয়াৰ পৰাই অনুমান কৰিব পাৰি যে ই অত্যন্ত বৃহৎ আকাৰৰ আছিল। কিন্তু অতিশয় দুখৰ বিষয় যে এই মহাবিহাৰ সুদীৰ্ঘ কালৰ বাবে টিকি নাথাকিল। একাদশ শতিকাৰ শেষ ভাগলৈ এই বিহাৰত মাথো একাৱন্ন জন ভিক্ষুহে বাস কৰি আছিল আৰু সেই সময়ত ওদন্তপুৰী অৱনতিৰ শেষ সীমাত উপনীত হৈছিল। (Page No.