"ইয়াৰে বাসিন্দাই নিজেই অইন বহুতো কামৰ দৰে এই পঞ্চায়তখনৰ ৬২ কিলোমিটাৰ দীঘল ৰাস্তা নিজে নিৰ্মাণ কৰিছে," ৰায়াৰাপ্পানে কয়। গ্ৰাম সভাৰ মিটিঙত অংশগ্ৰহণ লক্ষণীয় আৰু কথা-বতৰাও খোলাখুলিকৈ কোৱা হয়। প্ৰায় ১২০০ স্বেচ্ছামূলক কৰ্মচাৰীয়ে কাল্লিছেৰীক আন এক মাত্ৰা প্ৰদান কৰিছে। পিপলচ ৰিচৰ্ছ মেপিং প্ৰগ্ৰাম হাতত লোৱা এইখনেই প্ৰথমখন পঞ্চায়ত। বাহিৰৰ বিশেষজ্ঞৰ সহায়ত স্থানীয় লোকে নিজেই গাঁৱৰ প্ৰাকৃতিক আৰু মানৱ সম্পদৰ প্ৰায় সঠিক তথ্য প্ৰস্তুত কৰিছে। তদুপৰি ইয়াৰে প্ৰকল্পসমূহৰ পৰা পৰিৱেশ সংক্ৰান্ত কি প্ৰভাব পৰিব পাৰে তাৰো খতিয়ান পৰিকল্পনাটোত অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে। অৱসৰপ্ৰাপ্ত অভিযন্তা, চৰকাৰী বিষয়াসকলক লৈ এক' স্বেচ্ছামূলক কাৰিকৰী বাহিনী' গঠন কৰা হৈছে যিয়ে প্ৰকল্পবিলাক চোৱাচিতা কৰে। এতিয়া ৰাজ্যখনত এই বাহিনীৰ সদস্যৰ সংখ্যা ৫০০০ ৰো অধিক। প্ৰত্যাহ্বানসমূহ এতিয়াও পৰ্বতসমান হৈয়ে আছে। আৰু ইয়াৰে কেতবোৰ কাৰণৰ গুৰি গাওঁখনৰ সীমাৰ বহু বাহিৰত। কিন্তু কাল্লিছেৰীৰ আত্মবিশ্বাস আছে। ঠিক ৰায়াৰাপ্পানে ক'বৰ দৰেঃ "আমি যুঁজিবলৈ এৰি নিদিও।" আনকি ১৯৪৭ ৰ পিছতো। মূল লিখনীটো টাইমচ অৱ ইণ্ডিয়াত ১৯৯৭ চনৰ আগস্ত মাহত প্ৰকাশিত হৈছিল।