(হিন্দুত্ববাদীসকলে কয় – আমাৰ দেশত হেনো ‘ সংখ্যালঘুৰ তুষ্টিকৰণ ’ কৰা হয়। মোৰ মতে কিন্তু দীর্ঘ দিন ধৰি সকলো সম্প্রদায়ৰ পুৰুষসকলৰেই তুষ্টিকৰণ কৰা হৈ আহিছে।) হিন্দু উত্তৰাধিকাৰ আইন (১৯৫৬) খন গৃহীত হোৱাৰ লগে লগেই নায়াৰ মাতৃজাত-তন্ত্রৰ অন্তিম অৱশেষখিনিকো ধ্বংস কৰি পেলোৱা হ ’ ল। ইতিহাসবিদ প্রবীণা ক ’ ড ’ থে দর্শাইছে যে মহিলাৰ এই স্বত্ব-হৰণ সমাপন কৰা হ ’ ল ঐতিহাসিক প্রগতি আৰু ব্যক্তিগত অধিকাৰৰ বাগধাৰাৰ নামত। নায়াৰ পত্নীগৰাকীৰ অধিকাৰৰ বিপৰীতে নায়াৰ ভগ্নীগৰাকীক থিয় কৰোৱা হ ’ ল; আৰু এইদৰেই মাতৃগৃহৰ ওপৰত থকা নায়াৰ মহিলাৰ অধিকাৰখিনি কাঢ়ি নিয়া হ ’ ল (Kodoth 2001) । এইখিনিতে এটা আমোদজনক কাহিনী শুনক। মোৰ মাৰ ভায়েক – অর্থাৎ মামাৰ বয়স তেতিয়া ৮ বছৰ। সেয়া ১৯৪০ৰ দশকৰ কথা। মামাই তেতিয়া স্কুলত নাম লগাইছে। এদিন তেওঁ ঘৰৰ বাৰাণ্ডাতে বহি ইংৰাজী কুঁহিপাতখন চিঞৰি চিঞৰি পঢ়িবলৈ আৰম্ভ কৰিছে: “ পৰিয়ালৰ অর্থ হৈছে পত্নী আৰু সন্তান; পৰিয়ালৰ অর্থ হৈছে পত্নী আৰু সন্তান ” । মামাৰ আইতাকে কিছু দূৰৈৰপৰা তেওঁৰ কার্যকলাপ লক্ষ্য কৰি আছিল। পেন্দুকণা ল ’ ৰাটোৰ কথাখিনি শুনি তেওঁৰ অতিশয় খং উঠিল। তেওঁ ক ’ বলৈ ধৰিলে, “ তহঁতৰ পশ্চিমীয়া স্কুলত এইসোপা জহন্নামে যোৱা কথাহে শিকায় নে? কোনে কৈছে পৰিয়াল মানে পত্নী আৰু সন্তান? ভনীয়েক আৰু ভনীয়েকৰ সন্তান মানেহে পৰিয়াল!! পত্নী আৰু সন্তান মানে পৰিয়াল - এইটো আকৌ কেনেধৰণৰ কথা?