তেওঁৰ নাম নুশুনা মানুহ বোধকৰোঁ আজি অসম তথা বিশ্বত কতো নোলাব।নিমাতিৰ সমীপৰ ককিলামুখৰ ১ নং মিচিংগাৱঁৰ বাসিন্দা যাদৱ পায়েঙ। দেউতাকৰ নাম আছিল লক্ষীৰাম পায়েঙ আৰু মাক আছিল আফুলী পায়েঙ। সৰুৰে পৰা প্ৰকৃতিক লগত যাদৱ পায়েঙৰ নিবিড় সম্পৰ্ক আছিল । কিয়নো প্ৰকৃতিৰ লগত উমলি জামলি, প্ৰকৃতিৰ লগত এক প্ৰকাৰে বন্ধুত্ব স্থাপন কৰি ডাঙৰ হৈছিল । আটাইতকৈ ডাঙৰ কথা যে তেখেতৰ ঘৰৰ চুবৰীয়া কৃষিবিজ্ঞান বিভাগৰ বৈজ্ঞানিক যদুনাথ বেজবৰুৱা নামৰ ব্যক্তিজনে, পৰিবেশ আৰু জীৱকুলৰ সমন্ধে কৰা মন্তব্যই সৰুৰে পৰা পায়েঙক আৰ্কষণ কৰিছিল, যাৰ ফলশ্ৰুতিত, পৰিবেশ, প্ৰকৃতিক, জীৱজন্তু সংৰক্ষণ তথা সংৰক্ষাত ব্ৰতী হৈছিল ।" হাড়গিলা বাইদেউ" – কামৰূপ গ্ৰাম্যৰ দদৰা, শিঙিমাৰী আৰু পছৰীয়া গাঁৱৰ ৰাইজৰ মুখে মুখে চৰ্চিত এটা নাম। বিশ্বৰ এবিধ বিপন্নপ্ৰায় প্ৰজাতি হাড়গিলাৰ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়াই অহা অভূতপূৰ্ব বৰঙণিৰ বাবে তেখেত অঞ্চলটোত' হাড়গিলা বাইদেউ' নামেৰে জনাজাত। প্ৰকৃত নাম –পূৰ্ণিমা দেৱী বৰ্মন। তেখেতেৰ প্ৰচেষ্টাতেই তিনিওখন গাঁৱৰ ৰাইজৰ মাজত হাড়গিলাৰ সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত এক ব্যাপক সজাগতাৰ সৃষ্টি হৈছে। গাঁৱৰ মহিলাসকলক একগোট কৰি হাড়গিলা আৰ্মি নামেৰে এক গোট গঠন কৰি বিশ্বৰ এই বিপন্নপ্ৰায় প্ৰাণীবিধৰ অস্তিত্ব ৰক্ষাৰ ক্ষেত্ৰত একপ্ৰকাৰৰ এক অভিলেখ সৃষ্টি কৰিছে পূৰ্ণিমা দেৱী বৰ্মনে। প্ৰকৃতি সংৰক্ষণৰ সমান্তৰালভাৱে গাঁৱৰ মহিলাসকলক আৰ্থিকভাৱে সৱল কৰি তোলাৰ ক্ষেত্ৰটো বিভিন্ন ধৰণেৰে অহোপুৰুষাৰ্থ কৰি আহিছে এইগৰাকী উদ্যমী মহিলাই। হাড়গিলা সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা এই অৱদানৰ বাবে ২০১৭ চনত ডব্লিউ এফ এন নামৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় সংস্থাটোৱে আগবঢ়োৱা গ্ৰীণ অস্কাৰ বঁটা লাভ কৰা পূৰ্ণিমা দেৱী বৰ্মন একমাত্ৰ অসমীয়া। ইয়াৰ উপৰিও বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানেও বিভিন্ন সময়ত এইগৰাকী পৰিৱেশ বিজ্ঞানীৰ কৰ্মৰাজীক স্বীকৃতি প্ৰদান কৰি আহিছে। গছ গছনি থাকিলেহে জীৱকুল থাকিব। প্ৰকৃতিয়ে ভাৰসাম্য বজাই ৰাখিব পাৰিব। বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন অনুষ্ঠান প্ৰতিষ্ঠানে গছ ৰোপনৰ কাৰ্যসূচী গ্ৰহণ কৰে যদিও সদায় সেই প্ৰচেষ্টাৰ অংশীদাৰ হোৱা দেখা নাযায়।উল্লেখযোগ্য যে চকৰ্দো দেশভক্ত তৰুণৰাম ফুকন মধ্য ইংৰাজী বিদ্যালয় নামৰ বিদ্যালয়খনে প্ৰতিজন ছাত্র-ছাত্রী শিক্ষক শিক্ষয়ত্ৰী তথা বিদ্যালয় পৰিচালনা সমিতিৰ সদস্যৰ নামত একোটাকৈ গছ পুলি ৰোপন কৰা কাৰ্য্যত ব্ৰতী আছে। গুৱাহাটী মহানগৰীৰ একেবাৰে সমীপত থকা দীপৰ বিলৰ সংৰক্ষণৰ আৰু জনসজাগতাৰ বাবে এই বিদ্যালয়খনে, বিভিন্ন কাৰ্যসূচী গ্রহণ কৰি আহিছে।কেৱল গছপুলি ৰোপনেই নহয়, কিদৰে প্ৰতিপালন কৰিব লাগে সেই সম্পৰ্কে বিদ্যালয়খনত শিকোৱা হয়। গছৰ গুৰিত দিব পৰাকৈ পচন সাৰ প্রস্তুত কৰা হয় বিদ্যালয়খনতে। পাঠদান শেষ হোৱাৰ পাছত প্ৰতিজন শিক্ষাৰ্থিয়ে গছপুলি প্ৰতিপালনৰ কামত নিয়োজিত হোৱা দেখা যায়। বিশেষকৈ গছপুলি ডাঙৰ কৰিব পাৰিলে বিদ্যালয়ৰ ফালৰ পৰা পৰীক্ষাত বিশেষ নম্বৰ দিয়া ব্যৱস্থা আছে। গঠনমূলক দিশসমূহ: পৃথিৱীৰ জীৱশ্ৰেষ্ঠ বাসিন্দা হিচাপে পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ দ্বাৰা পৃথিৱীখনক ধ্বংসৰ গৰাহৰপৰা ৰক্ষা কৰাত আমাৰ যথেষ্ট কৰণীয় আছে ৷ তাৰ বাবে আমি পোনপ্ৰথমে ঘৰখনৰপৰাই আৰম্ভ কৰিব লাগিব ৷ পৰিৱেশ সংৰক্ষণৰ বাবে সৰুৰেপৰাই আমি আমাৰ সন্তানক আদৰ্শ দেখুৱাই গছপুলি ৰোপণৰ প্ৰতি আগ্ৰহান্বিত কৰি তুলিব লাগিব ৷ কেৱল "বিশ্ব পৰিৱেশ দিৱস" ৰ দিনা গছ পুলি ৰোপণেই যথেষ্ট নহয়, জন্মদিন বা যিকোনো উৎসৱ-পাৰ্বন আদিতে আমি গছ পুলি ৰুবলৈ নৱপ্ৰজন্মক উৎসাহিত কৰি গছপুলি ৰোপণৰ এক মানসিকতা গঢ় দিবলৈ চেষ্টা কৰিব লাগে ৷তাৰ বাবে সৰুৰেপৰা আমি আমাৰ সন্তানক প্ৰকৃতিৰ সৈতে একাত্মতা গঢ়ি তুলিবলৈ সুযোগ দিব লাগে ৷ প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি আকৃষ্ট হ' লে পৰিৱেশৰ প্ৰতি নিজেই সচেতন হৈ পৰিব ৷ পৰিৱেশৰ প্ৰতি সচেতনতাই নৱপ্ৰজন্মক প্ৰকৃতিৰ প্ৰতি দায়বদ্ধ কৰি তুলিব। যাৰ ফলস্বৰূপে ভৱিষ্যতলৈ পৃথিৱীৰ সন্তুলন কিঞ্চিৎ হ' লেও ৰক্ষা কৰিব পৰা যাব ৷ আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনত প্লাষ্টিক ব্যৱহাৰে অনাগত দিনত ভয়ঙ্কৰ বিপদৰ সৃষ্টি কৰিব পাৰে ৷ সেয়েহে প্লাষ্টিক প্ৰদূষণ প্ৰতিৰোধ কৰিবলৈ পলিথিন বা প্লাষ্টিক সামগ্ৰীসমূহ বৰ্জন কৰা নিতান্তই আৱশ্যক ৷ যিহেতু প্লাষ্টিক সামগ্ৰীসমূহ সহজে পচি নাযায়, সেয়ে পৰাপক্ষত যিমান পাৰি এই সামগ্ৰীবোৰ ব্যৱহাৰ কৰাৰ পৰা বিৰত থাকিব লাগে ৷ বজাৰ-সমাৰ কৰোঁতে প্লাষ্টিক বেগৰ সলনি আমি মৰাপাটৰ বা কাপোৰৰ মোনা আদিহে ব্যৱহাৰ কৰা উচিত ৷ দোকানতো পলিথিনৰ সলনি কাগজৰ ঠোঙা আদি ব্যৱহাৰ কৰিব লাগে ৷ লগতে প্ৰদুষণকাৰী যান-বাহনবোৰ নিয়ন্ত্ৰণ কৰাটো অতি জৰুৰী ৷ পৰিৱেশ সুস্থ কৰি ৰাখিবলৈ ঘৰৰ চৌপাশ পৰিষ্কাৰ পৰিছন্নকৈ ৰখাটো আমাৰ এক প্ৰধান কৰ্তব্য ৷ বিভিন্ন সময়ত বিভিন্ন পণ্ডিত, বিজ্ঞানী, চিন্তাশীল ব্যক্তিসকলে ভৱিষ্যতৰ পৃথিৱীখনক লৈ শংকিত হৈ ভৱিষ্যতবাণী শুনাই আহিছে। সেই ভৱিষ্যতবাণীলৈ কৰ্ণপাত কৰিবলৈ আজি আমাৰ সময় নাই ৷ বৰ্তমান ইণ্টাৰনেটৰ যুগত আমি সকলো যেন এক যন্ত্ৰলৈ পৰিৱৰ্তিত হৈছো ৷ সাম্প্ৰতিক প্ৰতিযোগিতাৰ দৌৰত সন্তানৰ উজ্জ্বল ভৱিষ্যতৰ কথা চিন্তা কৰি সন্তানক প্ৰতিদ্বন্দিতাৰ দৌৰত দৌৰাই ফুৰিছো ৷ কেনেকৈ প্ৰতিযোগিতাৰ দৌৰত আনক চেৰাই শীৰ্ষত অৱস্থান কৰিব পাৰি তাকেই শিক্ষা দিছোঁঁ ৷ কিন্তু পৰিৱেশ আৰু জলবায়ু সন্তুলিত কৰি ৰাখিবলৈ গছ পুলি এটা ৰুবলৈ আমি আমাৰ সন্তানক কিমানে উৎসাহিত কৰিছোঁ বাস্তৱিকতে সেইটোহে লক্ষণীয় ৷ বৰ্তমান আধুনিকতাৰ ধামখুমীয়াত আত্মকেন্দ্ৰিক চিন্তাত নিমজ্জিত হৈ আজিৰ মানুহে স্বাৰ্থপৰৰ দৰে দূৰ ভৱিষ্যতে নিজৰ সন্তানক কেনেকৈ সুখত ৰাখিব পাৰি, ভৱিষ্যতৰ দিনলৈ অৰ্থসংকটত নপৰাকৈ কেনেকৈ এটা লাহ-বিলাসৰ জীৱন দিব পাৰি তাৰ বাবে নৈতিকতা, মানৱতাক জলাঞ্জলি দি ধন ঘটাৰ চিন্তা কৰিব পাৰিছে ৷ আজিৰ অভিভাৱকে লাখ লাখ টকাৰে সন্তানক পঢ়ুৱায় সন্তানৰ কেৰিয়াৰ গঢ়াত মনোনিৱেশ দিছে ঠিকেই, কিন্ত সন্তানসকলক এখন সুৰক্ষিত, প্ৰদূষণমুক্ত বাসপযোগী পৃথিৱী কেনেকৈ দি যাব পাৰি, সেইটোহে চিন্তা কৰিবলৈ কাৰো আহৰি নাই ৷