কৰ্মকাণ্ডী শাক্তপন্থীসকলে পুনৰ মাধৱদেৱৰ লগত তৰ্কযুদ্ধ আৰম্ভ কৰিলে যদিও মাধৱ পুৰুষৰে জয় হ ’ ল। কোচ ৰজাই সকলো সন্ত-মহন্তৰ ওপৰতহে মহাপুৰুষ মাধৱদেৱক অধিকাৰ পাতিলে। মাধৱদেৱৰ তিৰোভাৱ মহাপুৰুষ মাধৱদেৱৰ মহিমা আৰু অসাধাৰণ আধ্যাত্মিক ব্যক্তিত্বৰ ওচৰত নতজানু হৈ গুৰু ধৰ্মৰ মহিমা অনুভৱ কৰি ৰজা লক্ষ্মীনাৰায়ণে মাধৱ গুৰুৰ ওচৰত শৰণ কামনা কৰিছিল যদিও ১৫৯৬ খ্ৰীষ্টাব্দ [১৫১৮ শক] ৰ ভাদ মাহৰ ২৭ দিনৰ দিনা কৃষ্ণা পঞ্চমী তিথিত মাধৱপুৰুষে নৰনাট সামৰে। ৰজাক শৰণ দিয়া নহ ’ ল শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ দৰেই। এনে দৰে ধৰ্ম, মানুহ আৰু গুৰুৰ অৰ্থে উৎসৰ্গিত জীৱনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটে। উপৰিউক্ত জীৱবৃত্তত মাথোঁ বিহংগম দৃষ্টিহে দিয়া হৈছে এয়া পূৰ্ণাংগ জীৱনী নহয়। সহায়ক গ্ৰন্থঃ গুৰুচৰিত কথা – ড0 মহেশ্বৰ নেওগ শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ – ড0 মহেশ্বৰ নেওগ পূৰ্ণাংগ কথাগুৰু চৰিত – ড0 সঞ্জীৱ কুমাৰ বৰকাকতী মাধৱদেৱৰ বিষয়ে চমুকৈ লিখা — অৰুণ কুমাৰ গোস্বামী