কিছুমান অঞ্চলত খাদ্য প্ৰস্ত্তত কৰোতে বেছি পৰিমাণে নিমখ ব্যৱহাৰ কৰে। আনহাতে, কিছুমান অঞ্চলত উৎপাদিত খাদ্যত প্ৰকৃতিৰ বুকুৰপৰাই বেছি পৰিমাণে ছ ’ ডিয়াম জমা হৈ থাকে। গতিকে এইবাৰ খাদ্য প্ৰস্ত্ততৰ সময়ত যদি বেছি পৰিমাণে নিমখ ব্যৱহাৰ কৰা হয় তেতিয়াহ ’ লে শৰীৰত অতিৰিক্ত পৰিমাণে ছ ’ ডিয়াম-পটাছিয়াম প্ৰৱেশ কৰে। এনেদৰে নিতৌ শৰীৰে অতিৰিক্ত ছ ’ ডিয়াম-পটাছিয়াম লাভ কৰি থাকিলে ৰক্তচাপ বৃদ্ধি হ ’ ব। ৰক্তচাপ বৃদ্ধি মানে বিভিন্ন ধৰণৰ ৰোগে গা কৰি উঠিবলৈ এখন উপযুক্ত ক্ষেত্ৰ লাভ কৰা। দৰাচলতে আমি যিবোৰ খাদ্য প্ৰস্তত কৰো, তাত প্ৰকৃতিৰ বুকুৰপৰা লাভ কৰা ছ ’ ডিয়াম-পটাছিয়াম থাকে। অৱশ্যে সকলোতে সমালে নাথাকে। যিবোৰ খাদ্যত এই উপাদান দুবিধ প্ৰয়োজনতকৈ বেছি থাকে, সেইবোৰ কম পৰিমাণে দৈনন্দিন খাদ্য, তালিকাত অন্তৰ্ভূক্ত কৰিব লাগে। আনহাতে, আজিকালি বজাৰত যিবোৰ প্ৰস্ত্তত কৰি খোৱা মুখৰোচক খাদ্য উপলব্ধ, সেইবোৰৰ অধিকাংশতে বেছিকৈ নিমখ মিহলি হৈ থাকে। বিশেষকৈ প্ৰক্তিয়াকৰণত খাদ্য বা ‘ প্ৰচেছড ফুড ’ ত প্ৰয়োজনতকৈ বেছি নিমখ থাকে বাবে এনেধৰণৰ খাদ্য গ্ৰহণৰ সময়ত সতৰ্ক হোৱা উচিত। চিপছ্ চাওমিন, মাখন, চানাচুৰ আদিতো নিমখ বেছি পোৱা যায় বাবে এইবোৰ সদায় খোৱা উচিত নহয়। আজিকালি বৃক্কৰ ৰোগত আক্ৰান্ত লোকৰ সংখ্যা অস্বাভাৱিকভাৱে বৃদ্ধি পাবলৈ ধৰিছে। ইয়াৰ অন্যতম কাৰণ হ ’ ল খাদ্যভ্যাস। প্ৰয়োজনতকৈ বেছি নিমখ খাদ্যৰ মাধ্যমত শৰীৰত প্ৰৱেশ কৰি থকাৰ ফলত ইয়াৰ পৰোক্ষ প্ৰভাৱ পৰে বৃক্কৰ ওপৰত। নিমখত থকা অতিৰিক্ত ছ ’ ডিয়াম বৃক্কৰ মাধ্যমেদি শৰীৰৰপৰা ওলাই যায়। কোনো কাৰণত বৃক্ক অসুস্থ হ ’ লে এই ছ ’ ডিয়াম শৰীৰত জমা হ ’ বলৈ ধৰে। সমন্ন্তৰালভাৱে কোষসমূহে অতিৰিক্ত পৰিমাণে পানী শোষণ কৰাত হাত-ভৰি, মুখ আদি ফুলে। সঞ্চিত পানীৰ পৰিমাণ নিষ্কাসনৰ ফলত হৃদযন্ত্ৰৰ ওচৰত চাপ বৃদ্ধি পায়। এনেদৰেই বৃদ্ধি পায় ৰক্তচাপ। গতিকে যিসকল লোকৰ বৃক্কৰ ৰোগ বা সমস্যা আছে, তেওঁলোকে নিমখ কমকৈ খোৱাটোৱে ম্ংগলজনক।