উত্তৰঃ বহুতো উঠি অহা প্ৰতিভাশালী যুৱক যুৱতী বা উঠি অহা লৰা ছোৱালী বা অভিভাৱক মোৰ ওচৰলৈ এনেকুৱা এটা প্ৰশ্ন লৈ আহে৷ মই ইতিমধ্যে আগৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত কৈয়েই গৈছোঁ যে এই ধৰণৰ কৰ্মৰ ক্ষেত্ৰত, ব্যবসায়িক দিশৰ পৰা চালে আজিকালি আগতকৈ বহুত উন্নত হল বুলি ক ’ ব পাৰি৷ যদিও কিছুমান আসোঁৱাহ আছে যেনে অসমীয়া বোলছবিৰ প্ৰদৰ্শনৰ বাবে চিনেমা হলৰ অভাৱ, গীত-মাতৰ সংকলনৰ ক্ৰয়-বিক্ৰয়ৰ বিশ্বজনীন সংকট, ইত্যাদি৷ বৰ্তমান সময়খিনি দুটা যুগৰ সন্ধিক্ষণো হব পাৰে, হয়তো আকৌ নতুন কিবা মাধ্যম আহিবও পাৰে যিয়ে শিল্পকলাৰ মাধ্যমৰ বাণিজ্যিক সফলতাৰ দুৱাৰ খুলিব৷ কিন্তু এটা কথা মনত ৰখা ভাল, কলা সংস্কৃতিৰ বৃত্তিটো আন ব্যৱসায় বা বৃত্তিৰ নিচিনা বুলি ধৰি ল ’ লে ভুল হব৷ চাব গলে নিশ্চয়তা ক ’ তোৱেই নাই৷ এই ক্ষেত্ৰত নিজৰ সাহস, অধ্যয়ন, ধৈৰ্য্য আৰু আত্মবিশ্বাসৰ খুবেই প্ৰয়োজন৷ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত শঙ্কৰদেৱৰ পৰা আৰম্ভ কৰি বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভা, জ্যোতি প্ৰসাদ আগৰৱালা, ড° ভূপেন হাজৰিকাকে আদি কৰি আমাৰ সাংস্কৃতিক জগত খনৰ বাটকটীয়াসকলৰ প্ৰায় সকলেই এই পাৰ্থিৱ চিন্তাৰ উৰ্ধত আছিল৷ সাংস্কৃতিক-সামাজিক কৰ্ম ক্ষেত্ৰ খনক সাধনাৰ থলী হিচাপে লৈছিল৷ বিষ্ণু ৰাভাই তেওঁৰ বহুতো সম্পদ দান কৰি দিছিল ৰাইজৰ নামত৷ আনকি মৃত্যুৰ আগে আগে চিকিৎসাৰ বাবেও হাতত ধন নাছিল৷ এই ধৰণৰ কলাৰ সাধক সকলৰ কথা সুকীয়া৷ শেষত কম যে ক্ষন্তেকীয়া জনপ্ৰিয়তাক লক্ষ্য হিচাপে নলৈ সৃষ্টিশীল ৰচনাত মনোনিবেশ কৰিলে হে নিজৰ লগতে সাংস্কৃতিক জগত খনৰ উৎকৰ্ষ সাধন হব৷ প্ৰশ্নঃ অকণমান ব্যক্তিগত প্ৰশ্ন এটা সোধোঁ৷ আমি জানো যে শিল্পী সকলৰ দৈনন্দিন যি সময় সূচী সেয়া সাধাৰণ মানুহতকৈ কিছু পৃথক৷ যেনে শিল্পী সকলে ৰাতি বেছি কাম কৰি ভাল পায়৷ আপুনি কোনটো সময়ত কাম কৰি ভাল পায়?