Denne uroa skuldast for ein stor del matmangel, grunna eit skakkjørt styresystem og dårleg jordbrukspolitikk. Folket har ikkje nok kaloriar (mat).
Dette er eit vidgjete måleri av Adolph Tidemand 1853. Men i dag skal vi konsentrere oss om eit anna av dei kjente, nemleg ”Politiserende bønder” frå 1849.
Bjørn Lødemel gjer ein likandes jobb i fylket og i Hornindal, men bør dobbeltkommunisere. Rein valuta for pengane får vi frå stortingsmann Torbjørn Hansen (H for Hordaland). I mi tid på Vefsn landbruksskule lærte vi at med 100 vinterfôra sauer kunne du ha eit greitt liv. Så vart det 200 og 300, og no seier Torbjørn Hansen 600.
Torbjørn Kolås veit så vel at Lars Sponheim vil ha eit todelt landbruk, eit stadig meir rasjonelt drive landbruk der topografien høver for det, og nisjeproduksjon, bulyst og bustad for andre som likevel ikkje skal produsere – leve på eit småbruk, men ikkje av.
SV har alltid hatt uavgrensa parolar med Del Godane, men helst med seg sjølv. Etter vaksenopplæring i Finansdepartementet vart krybba mindre, og langt på veg sett utanfor driftsbygningane. Brå læringskurve førte prioriteringane vekk frå landbruket.
Den mest jordnære landbruksministeren vi har hatt på eit par tiår, er nok Kåre Gjønnes. Han hadde eit faktisk forhold til landbruket, og såg ut til heilt å meine og kunne ha opplevd det han sa. Og det er ikkje lite for ein politikar å ha integritet.