Hans språkførsel, framferd og fordømming gjer meg som menneske djupt såra og vonbroten. Eg vil heller ha eit sinn av medlidenheit, broderkjærleik, vera ømhjerta og vennleg, så eg ikkje gjengjeld vondt mot vondt, eller hån mot hån. Men heller velsignar for at me gjennom dette skal arve rik velsigning.
Kva er venstrepolitikk?
Det har tydelegvis falle han tungt for brystet «at ein venstrefløyar i KrF» har meldt overgang til Hol Framstegsparti. Eg vil på det sterkaste tilbakevise ein slik karakteristikk. Mellom anna har mine fanesaker vore knytta til bevaring av Grunnlova gjennom ytrings- og trykkefridommen, ja til opptrapping av Forsvaret, kritisk blikk mot skatte- og avgiftsspiralen, kampen for den private eigedomsretten, valfridom til småbarnsfamiliane og einskildindividet, ja til private skular, skilje kyrkje og stat, kampen for næringsfridom osb. Eg har også forøvrig stadig meir innsett at me har fått eit styringssystem som favoriserer sterk sentralisering, ein svulmande offentleg sektor, ressurssløsing og overbyråkratisering. Individet, inngjerda av lover og avgjerder, nedlessa under høge skattar og avgifter, «samfunnsmessig» styrt og kontrollert, ber overalt omkostningane. Er så dette venstrepolitikk? Eg kjenner meg ikkje igjen i Tormodsgard sine utbasuneringar. Det er nok mogeleg å føre ein del av folket bak lyset heile tida, og det er nok mogeleg å føre heile folket bak lyset ein del av tida. Men det kan då ikkje vera mogeleg å føre heile folket bak lyset heile tida?
Redaktøren hiv frå sin sjefsstol fram fleire påstandar som ikkje er godt nok gjennomtenkte. M.a meiner han at dei «fleste israelittar har eit meir nyansert syn på Midtausten-konflikten enn Arnegard». Det kan han gjerne få meine for min del. Men gjennom mine hovudfagsstudiar i statsvitenskap har eg gjennom ei 121siders oppgåve drøfta forholdet av konflikten i Midtausten. Eg har forhalde meg til Rachel Ehrenfeld, ein av verdas fremste ekspertar i forholdet mellom terrorisme og økonomisk kriminalitet. Eg har kontakta henne fleire gonger på bakgrunn av norsk bistand til dei palestina-arabiske sjølvstyreområda. Ehrenfeld er leiar for Senter for Korrupsjonsstudiar i New York. Ho har forfatta bøkene «Evil Money» (Onde penger) og «Narco-Terrorism». Ho skriv for avisene New York Times og Wall Street Journal og er mykje brukt som kommentator i TV-kanalane CNN, NBC og Fox. Hennar forskning syner at nærare 40 prosent av bistanden til tider har vorte misbrukt, svindla eller sløst bort, ifølgje ein PA-rapport av 1997. Ho uttalar: «Ved å tenne den siste intifadaen har Arafat skaffet seg muligheten til å fremstille det økonomiske forfall i sine områder som nødvendige «offer» for å kunne mobilisere mot sionistfienden». Ehrenfeld er ikkje nådig i sin formulering av PA og PLO. Sistnemnde er tungt involvert i narkotikahandel opplyser ho. Frå Beka`a-dalen i Libanon skal PLO ha eksportert hasj, opium, heroin og kokain til Europa, USA og Australia. Slik skaffa organisasjonen seg store mengder våpen og byrjande formue.
Frå 1967 hadde PLO også mottatt enorme beløp frå Saudi-Arabia og Gulfstatane. Organisasjonen kravde i tillegg inn fem prosent skatt frå alle palestinske arbeidarar i arabiske land. Då Arafat vart leiar i 1969 var kimen lagt til at organisasjonen skulle bli verdas rikaste terrorgruppe. Våpenhandel, underslag, korrupsjon, kvitvasking av pengar, hemmelege bankkonti og vrangvilje mot etterforsking. Slik bygger Yassir Arafat sine enorme formuer. Ein hovudkonklusjon til Ehrenfeld er at nesten ingen i Det palestinske sjølvstyret og PLO veit om Arafats store formue blir brukt til formål som tener det palestinsk-arabiske folket. Den vert ikkje investert i dei palestinske sjølvstyreområda. Khosam Hadad i den palestinske lovgjevande forsamlinga uttalar: «En av de største katastrofene ved vår økonomi er at Arafat og hans venner ikke overfører PLOs aktiva i utlandet til PA, et skritt som kunne vært til stor hjelp for den økonomiske utviklingen her». Hadad har og arbeidd ved PLOs hovudkvarter i Tunis. Med ein slik kompleksitet vert det blant etterretningsfolk sett med undring på at Norge og andre gjevarland tek tilsynelatande lett på at Arafat vert anklaga for å ha teke frå statleg bistand til sin private formue. Arafat er sanneleg med ein slik bakgrunn «ein av dei største masseterroristar». Eg skjønar ikkje poenget i å setje av store midlar til PLO når det går rett i Arafats eigen lomme! Vil verkeleg norske arbeidstakarar vera med å spytte inn skattekroner rett i hendene på Arafat? Å vera snill er ein god dyd. Dumsnill er av ein annan valør!
Kvar er så meir å forhandle om?
Statsråden for KrF, Einar Stensnæs har gått ut i pressa og kritisert Israel for «overdimensjonerte» svar på arabisk terror. Det er på sin plass å minne både Stensnæs og redaktøren i Hallingdølen om at den israelske regjering ikkje er som andre regjeringar, men representerer ein stat som sidan den tronge fødselen i 1948 med sin eigen eksistens som innsats har kjempa fleire krigar mot arabiske naboland. Ein god ven som lever i konstant krigsfare kritiserer ein ikkje. Han hjelper og trøystar vi! Me bør alle hugse at Arafat takka nei til Barak då han ved forhandlingsbordet i Camp David fekk tilbod om ikkje berre 95 prosent av Judea, Samaria og Gazxa, men også halve Jerusalem. Kva meir er det så å forhandle om? At alle palestina-arabarar som ein gong har rømt frå landet skal ha rett til å venda attende og soleis øydeleggje staten Israel? Kvar skal så jødane gjera av seg? Abbas Zaki, medarbeidaren til Arafat svarar: «Den israelske regjering gjør klokt i å forberede skip som kan evakuere jødene til et nytt eksil».(Aftenposten / Dagen 18.05.01). Jødane strir i dag mot dei same demoniske kreftene som dei allierte styrkane under 2. verdskrigen. Den gongen ikledd nazismen, no Arafats islam. Varig fred den gongen vart ikkje oppnådd ved forhandlingsbordet, sjølv om Chamberlain prøvde. Sigeren vart vunnen på slagmarka!
Me hugsar det var Ap med utanriksministrane Holst og deretter Godal, som var dei norske frontfigurane i det som har vorte ståande som Osloavtala. Terje-Rød Larsen var også med. Han var i 1977 medlem i redaksjonskomiteen for «Palestinanytt» som ville øydeleggje «den sionistiske staten Israel og frigjere heile Palestina». Godal gjekk som kjent inn for ei utsletting av staten Israel då han var AUF-formann i 1971. Men så kom Knut Vollebæk som ny utanriksminister for KrF i 1997. Det var med store voner eg såg fram til ein ny og betre politikk på mange område. Men kva hende? Ikkje berre engasjerte han Rød-Larsen som spesialrådgjevar, men han uttala i ei NTB-melding i Aftenposten 17.06.98: «Bondevik-regjeringa fører ikke en mer Israelsvennlig politikk enn forgjengerne fra Arbeiderpartiet». Vidare uttala Vollebæk: «Det er ikke noen forskjell på Ap og KrF når det gjelder synet på en palestinsk stat». Og han handla deretter: På sitt fyrste besøk i Midtausten som utanriksminister gav Vollebæk lovnad om nye 200 millionar norske skattekroner til ein av dei største terroristar, Yassir Arafat. Før siste stortingsval i 1997 skreiv Kjell Magne Bondevik under eit opprop til Ap-regjeringa om å gjere vedtak om å flytte den norske ambassaden i Israel frå Tel Aviv til Jerusalem. Etter valsigeren fekk Bondevik det travelt med å bortforklare det han hadde lova før valet, mellom anna skulle ei eventuell flytting av ambassaden fyrst finne stad etter at det vart semje om dette under «fredsforhandlingane» - m.a.o: Arafat skulle kunne nedlegge veto mot flyttinga. Derimot hugsar eg med glede at Framstegspartiet gjekk inn for flyttinga til Jerusalem. I Midtaustenpolitikken kan ein stole på Frp.
Skomakar bli ved din lest!
Ikkje nok med det. Redaktøren meiner eg istaden for FrP heller burde ha meldt meg inn «i erkekonservative Kristent Samlingsparti». Bør ein ikkje sjølv få bestemme kvar ein mest høyrer heime, og kvar ein vil gjera teneste? Den svært avhaldne prosten i Hallingdal gjennom fleire år, Asle Dingstad m.fleire har i løpet av dei siste åra vorte fråteken kappe og krage for trua og sine personlege overtydingar. Desse har ikkje tilpassa seg eller søkt kompromiss, men har vore medviten i å vera ljos og salt. Desse har ikkje alltid stått for det som er populært og moderne i vårt kjære fedreland. Dei har vore av den oppfatning at trua på overtydinga og argumentasjonen si kraft må styrkast. Dei har vore overtydde om at ljoset og saltet alltid vil ha kraft i seg til det gode. Men Trond Giske, Ap og Staten har vilja det annleis. Det som ikkje samsvarar med partiprogrammet til Arbeiderpartiet er ikkje godtatt. Det gjeld også handsaminga av fleire kristne trussamfunn og forsamlingar. Difor har kyrkja vorte ein tenar for Staten, ikkje for Jesus Kristus. Eg levde i den formeining at det var religionsfridom i Noreg. Teorien høyrest bra ut. Men er det slik i praksis? Er det samklang mellom liv og lære? Kvifor vert då Dingstad, Lyngmo, Thorsen med fleire avsagt kappe og krage? Har ikkje desse bibeltrue prestane dei «rette» trus- og politiske haldningar og meiningar? Har Kyrkja vorte ein kasteball i eit byråkratisk tullball? Kvar vart det av overtydinga si kraft? Kvar går skiljelinene mellom eit politisk parti og eit trussamfunn? Skal politikarane våre styre med åndelege spørsmål? Skal me bruke teologiske utrykksmåtar i grunngjevingane av våre politiske standpunkt? Også her er Frp på line med mine synspunkt. Frp vil at alle kyrkjesamfunn skal vera uavhengige og sjølv råde over sin arbeidsform, organisering og forkynning, forutsett at det ikkje medfører krenking eller overgrep mot våre medmenneske.
Eg lurar verkeleg på om redaktøren har gløymt eller manglar kunnskap om Luthers lære om dei to regiment. Her talar ein om det åndelege og det verdslege regiment. Det åndelege regiment er det som høyrer Guds rike til, og det verdslege regiment er det som høyrer denne verda til, Guds skaparordningar. I desse to regiment rår det heilt forskjellige prinsipp. I det verdslege regiment rår det lovbrot og straff, forteneste og lønn. I det åndelege regiment rår det nåde og tilgjeving, ny status og nytt liv. Vi hugsar Jesus sitt fyniske, lakoniske svar: «Gi da keiseren hvad keiseren er, og Gud hvad Gud er». Paulus skjelnar mellom dei to regiment. Han har ei klar forkynning om det som høyrer Guds rike til, evangeliet og nåden, men har har også ei klar tale om det som høyrer det verdslege regiment til, altså dei borgarlege forhold. Han talar om øvrigheita sine oppgåver, «den bærer ikke sverdet for intet». La oss hugse det gamle ordtaket:«Skomakar, bli ved din lest». Eg vil gjera mitt ytterste for at Hol Framstegsparti skal få gode vekstvilkår, og samstundes hugse Hol Frp si oppgåve som politisk parti: Å fordele levekår i samfunnet. Samstundes meiner eg at Framstegspartiet er den beste garantist for dei kristne grunnverdiar i samfunn og heim. Verdiar som å bry seg om, vera virtuell og levande, stille opp for, vise omsorg og rettferdstanke, vera noko for andre, stille andre høgare enn seg sjølv.