I dei 34 åra eg har sykla til jobben, har eg ofte tenkt at det kjem til å gå gale ein gong. Eg reknar meg ikkje til dei «fartsgale sykkelfantoma» som Aftenposten har skrive om i det siste. Men mykje kan gå gale i Oslo-trafikken, og det hjelper ikkje stort å ha retten på si side når du er den mest sårbare parten.
Eg er så heldig at eg kan sykle på bilfri veg langs Akerselva mest heile vegen til jobben. Heilt ufarleg er ikkje det heller. Hundar som svinsar ut i vegen, folk som brått skifter side og andre syklistar med uventa manøvrar gjer at ein må passe godt på og ikkje la farten verte altfor stor. For eit par år sidan var eg vitne til ei stygg ulukke der ein syklist hadde kollidert med ein kommunal grasklippemaskin.
Heim att syklar eg opp Torggata. Den øvste delen vart i år gjort til sykkelgate. Det er laga eit sykkelfelt i kvar retning, og sett opp eit teljeapparat som syner kor mange som har sykla der. Det er altså ein invitasjon til oss syklistar om at her kan vi sykle trygt. Men så har nokon gløymt å tenke: Det er laga eit felt for av- og pålessing av bilar, og det er plassert slik at bildørene opnar ut i sykkelfeltet.
Det var akkurat det som skjedde då eg kom syklande. Alt vart svart. Eg vakna i ein frisørforretning, der ei venleg utanlandsk dame tok seg av meg. Ho hadde ringt etter ambulanse, og snart var eg på veg til Legevakta.
Ei veke seinare tok eg turen til Torggata for å finne ut kva som hadde hendt. Inne i frisørforretninga stod ein mann og vinka på meg. Han hadde kjent meg att, og han kunne fortelja at ein varebil hadde opna døra ut i sykkelfeltet akkurat då eg kom køyrande. Eg hadde treft døra og gått hovudstups i asfalten.
Mannen som hadde teke meg inn i forretninga, synte seg å vera palestinar med heimstad i Betlehem. Eg spurde etter den venlege dama. Ho var ikkje på jobb, men han kunne fortelje at ho var frå Kurdistan. Det minte om samaritanen Jesus fortalde om.
Når ulukka fyrst var ute, må eg seie at det gikk betre enn ein kunne venta seg. Det ser ikkje ut til at eg har fått varige skader, sjølv om noko opptrening står att. Men eg har med stor interesse fylgd med i debatten som har gått dei siste vekene om syklistane.
Debattredaktøren i lokalavisa for Oslo, Aften, skreiv eit harmdirrande innlegg mot syklistane. Det var utløyst av syklistar som køyrer på fortauet og dermed utset fotgjengarane for fare. Der har debattredaktør Erik Hollie eit poeng. Fortauet er for fotgjengarar, og om vi syklar der, må vi ta omsyn til at det er dei som har retten til å gå trygt.
Men i staden for å krevje fleire sykkelfelt, slik at fortaussykling ikkje vert naudsynt, går Hollie til felts mot krava om sykkelfelt i begge retningar mellom Oslo og Bærum. Det kostar 10.000 kroner meteren å bygge sykkelveg i Oslo, og det er feil bruk av pengar, meiner han, særleg når det berre er 17.600 syklistar i byen. Talsmenn for syklistane svarer at det er minst ti gonger så mange syklistar, og det kostar hundre gonger så mykje å bygge motorveg.
Det er utruleg mykje kjensler som dukkar opp når du byrjar å diskutere syklar i Oslo-trafikken. Det er ingen tvil om at det finst ein del syklistar som tek lite omsyn både til medtrafikantane og seg sjølve - og at mange vert sinte for det. Vi syklistar har opplevd bilistar som set våre liv i fare med uvettig framferd.
Men problema skuldast først og fremst at det manglar eigne sykkelvegar, og at vi dermed må sykle der bilane køyrer, eller eventuelt der fotgjengarane skal gå.
Eg er ofte i Danmark, der eg syklar for å hente barnebarn i barnehagen eller for å kome til byen. Der er det eigne sykkelvegar over alt, eigne trafikklys for syklistar - og bilane har vikeplikt for syklistar i kryss og rundkøyringar. Der har eg aldri høyrt eit vondt ord om syklistane.
Men det hjelper ikkje stort å lage sykkelvegar dersom det vert gjort med slik tankeløyse som i Torggata i Oslo. Det er kanskje ikkje Hallingdølen rette forum for å ta opp. Men kanskje Erling Lae kan få inn eit ord i byrådet framleis?