Hol var heimbygda til Olav Sletto. Diktaren som brukte heimemålet sitt som grunnlag for den nynorsken han skreiv, og for det store livsverket han let etter seg i norsk bokheim. Om det går slik at nynorsken må ut «i heile Hol kommune», så blir det ein tankekross at slikt skjer i ei bygd der ein mann som Sletto hadde dei åndsrøtene som han bygde på. Språket er ikkje berre eit kommunikasjonsmiddel. Fyrst og fremst er det ein reiskap for ånd. Det er avgjerande for vår identitet som bygdefolk og som norske kvinner og menn. Og dette vil eg påstå: Dersom ungane får opplæring på nynorsk, så vil dei også skrive eit betre bokmål når den tid kjem at dei kanskje vil velja det. Bokmålet møter dei dagleg og overalt, i så stor utstrekning at dei får det inn så å seia gratis. Kanskje er det slik at nynorsken yter ein viss motstand. Men det er ein sunn motstand, som øver opp evna til å tenkje. Og det skulle vel ikkje vera så gale. Den norske seiemåten i nynorsken gir norsk struktur til bokmålet. Dette burde alle tenkje over når dei skal velja opplæringsmål i ei norsk fjellbygd. Menn som Mikkjel Fønhus og Johan Falkberget såg dette. Og fleire kunne nemnast, av dei som har skrive høgborne verk på bokmål. Eg har sjølv skrive fleire bøker på bokmål, og elles mange artiklar og ein del anna. Så eg meiner eg har røynlse for korleis nynorsken har gjort bokmålet rikare.