Afskaplega ánægjulegt að lesa ályktun flokksráðsfundar Miðflokksins. Miðflokkurinn hefur haslað sér völl sem vörður um sjálfstæði íslensku þjóðarinnar. Sá flokkur sem kennir sig við sjálfstæði mætti alveg sýna burði til að standa undir því góða nafni og koma með í liðgæzlu fullveldisins.
Miðflokkurinn er gamli kjarni Framsóknarflokksins, arftaki bænda sem byggt hafa landið í aldanna rás. Má telja það mikla björgun að forystu Miðflokksins tókst að bjarga stefnu flokksins frá nafnaþjófum og aumum embættisgráðugum svikurum sem fórnuðu hugsjóninni fyrir augnablik á ráðherrastóli.
"Á hundrað ára fullveldisafmæli virðist allt benda til þess að ríkisstjórnin ætli sér að innleiða hinn svokallaða þriðja orkupakka Evrópusambandsins, þrátt fyrir ótal viðvaranir, heiman frá og að utan. Það er ótækt að jafn stórt hagsmunamál og hér um ræðir sé látið reka á reiðanum af starfandi stjórnvöldum". "Í málefnum landbúnaðarins skín í gegn áhugaleysið gagnvart fullveldinu. Rök er snúa að heilnæmi innlends landbúnaðar eru afgreidd sem forpokuð, rök sem snúa að mikilvægi innlendrar matvælaframleiðslu og matvælaöryggi fyrir íslenska þjóð eru afgreidd sem afturhaldssöm og sögð merki um þjóðernishyggju".
Ríkisstjórnin hlustar frekar á embættismenn í Brussel en eigin landsmenn. Íslenska þjóðin hefur áður kynnst slíku háttalagi og þurft að bregðast kröftuglega við.
Ætlar ríkisstjórnin virkilega að verða arftaki fyrstu hreinu vinstri stjórnarinnar og fara í stríð við þjóðina?
Það var eins og ég skrifaði í lokaorðum greinar minnar í Mbl. s.l. mánudag "Mér finnst bara sorglegt að sjá suma jafnaldra mína enn á sama stað eftir tæpa hálfa öld." Sorglegast að vita af bróður sínum í þessu.
Réttlæta þannig og hylla árásina á íslenska lýðveldið. Normalísera beitingu ofbeldis sem aðferð við að koma skoðunum sínum á framfæri.
Kannski var Gylfi Þ. Gíslason menntamálaráðherra of hógvær, þegar hann lýsti því yfir, að íslensk yfirvöld aðhefðust ekkert gegn ellefumenningunum "því þeir vita ekki hvað þeir gjöra". Hann benti réttilega á, að 11 námsmenn voru aðeins brot íslenskra námsmanna á Norðurlöndum. Það örbrot lýsti yfir sósíalískri byltingu við sendiráðstökuna.
Rauðhöfundar myndarinnar höfðu og hafa engan áhuga hvorki á kjörum námsmanna eða vinnandi fólks, afleiðingu heilaþvottar eða hættu af hryðjuverkastarfsemi. Breiða enn út byltingarrómantík og hylla opnar dyr hryðjuverkastarfsemi sem "fagrar hugmyndir sósíalismans". Kvikmyndin ristir ekki djúpt í gerð heimildarmynda. Verið er að kreista síðasta gloríudropann úr sítrónunni 50 árum seinna blandað með karlagrobbi og opinberum fréttaklippum.
Þótt bróðir minn Sigurður Skúlason leikari og vinur hans Hjálmtýr Heiðdal kvikmyndastjóri hafi ekkert slíkt að ég viti á sínum kroppum, þá er myndin "Bráðum verður bylting" jafn léleg og keðjuhristingur hálfáttræðs manns sem vill endurlifa augnablik diskóáranna í síðasta sinn áður en hann deyr.
Myndin ber með sér alla leiðina í gröfina að hún er bara gerð í þeim eina tilgangi að mjólka fé skattgreiðenda úr Kvikmyndasjóði og RÚV. Í því vinstra moði eru heimatökin hæg. Þrettán milljónir fyrir myndina og svo sýningaréttur RÚV að auki. Hver lokasumman verður, sem ofangreindir herrar fá í vasann til að í þykjustunni gera heimildarmynd um sendiráðstökuna í Stokkhólmi, á eftir að koma í ljós.
Ég valdi að segja ekki mína sögu á þessum heilaþvottarvettvangi. Morgunblaðið birtir í dag mína sögu sem var á staðnum sjálfur sem einn ellefumenninganna. Ég skildi síðar, að ég hafði ráðist á mitt eigið land. Ekki neitt sem hægt er að hrósa sér af. Ég hef haft tíma til að hugsa hvað það var sem ég gerði rangt. Og komist að niðurstöðu. Það hafa ekki allir s.k. ellefumenninganna gert. Bróðir minn og kvikmyndaleikstjórinn taka peninga skattgreiðenda til að koma dellunni í annað sinn á framfæri. Og lifa flott í kjölfarið.
Ég vona að mín saga verði öðrum víti til varnaðar. Og til aukins skilnings á því við hvers konar kringumstæður fyrirbæri eins og ellefumenningarnir geta orðið til.