Kanskje kjem vi på sporet av eit svar om vi i staden spør: Korleis heng det saman at den cubanske revolusjonen framleis har støtte frå millionar?
Likevel valde ho og mannen å flytte til Finland. Dei trur ungane får eit betre liv der. Livets paradoks. Hundretusenvis har gjort det same. Flytta frå den menneskelege varmen til eit kaldare utland. Eit utland med betre materielle utsikter og større «valfridom».
Ikkje at dei ikkje har prøvd. Forsøka på reformar har vore der. Ikkje minst etter at Fidel vart sjuk og broder Raúl tok over som leiar. Mange vart overraska over vitaliseringa som følgde. Kongressen til kommunistpartiet i 2011 var den første på 14 år.
I 18 månader gjorde Wig seg til vens med dei handlande. Tittelen «Into the light» viser til forsøket på å få ein uformell handel inn i ordna former. I årevis har cubanarar på ymse vis importert varer frå andre land og omsett dei i ein økonomi som formelt ikkje finst. Dermed blir han heller ikkje skattlagt.
Konsekvensane av blokaden har vore og er svære. Ein ting er at USAnske selskap ikkje får handle med Cuba. Minst like ille er det at også aktørar frå tredjeland blir straffa med USAnske sanksjonar om dei handler med Cuba. Alt frå mat til medisinar og maskiner er omfatta.
Da Aud og eg var i Viñales no i februar, oppsøkte vi Nena på nytt. Det vart eit fantastisk gjensyn med henne, søstera Chichy og mora Juanita, ein særs oppegåande og oppdatert 90-åring med klare meldingar til Trump og anna pakk. Vi vart straks inviterte til middag siste kvelden vi var der. I følge Aud det beste måltidet under heile det månadslange opphaldet. Mens vi spiste, snakka vi om stoda på Cuba. Aud spurde: «Ville du ikkje heller ha levd i eit demokrati der du kunne ha vald mellom fleire parti?» «Nei,» svarte Nena, utan å blunke: «Da kunne vi jo miste alt vi oppnådde i revolusjonen.»
Eg trur eg hadde klart meg heilt fint på Cuba. Eg er for revolusjonen. Ikkje at det hadde vorte problemfritt. Eg liker ikkje snerk. Men læll, som vi seier i Trøndelag.