Martin Luther, som vart fødd i 1483 i Eisleben (vest for Leipzig), kom frå den austlege delen av det mellomtyske språkområdet, dvs. eit grenseområde mellom høgtysk språk i sør og lågtysk språk i nord. Han valde målet i dette området, thüringsk, som grunnlag for skriftspråket. Thüringen hadde mykje innflytting frå område lenger vest i Tyskland, og hadde såleis eit samtysk blandingsmål, ein varietet av høgtysk som stod nær lågtysk. Denne målforma var eit høveleg grunnlag for eit sams tysk skriftspråk.
Martin Luthers far, Hans Luder, hadde sterke røter i bondesamfunnet i Möhra (nær Eisenach), og han kjøpte seg inn i gruveverksemd i dette området. Mora Margarethe, fødd Lindemann, kom frå ein velståande familie i Eisenach. Ein kan rekna med at Martin Luther gjennom oppveksten sin fekk god kjennskap til språkbruken både i bonde- og gruvemiljø, og at han hadde innsyn i sosiale sider ved språk og språkbruk.
Som student og munk lærde han seg klassiske språk som latin, gresk og hebraisk. I språkføringa si nyttar han seg av stilistiske verkemiddel som ligg nær munnleg og folkeleg språkbruk, som stavrim, ordpar, faste vendingar og seiemåtar. Han var elles kjend som ein frisk debattant med kraftfulle og slåande uttrykksmåtar.
Den danske bibelen vart i fleire hundreår også nytta i Noreg og på Færøyane.