« Ritningarlesturinn 23. nóvember 2006 Ritningarlesturinn 21. nóvember 2006 »
Þegar Guð skapaði mannkynið, karlinn og konuna, sagði hann: "Verið frjósöm, margfaldist og uppfyllið jörðina" (1M 1. 28), það er að segja fyrsta boð Guðs lýtur að tilhögun hins skapaða. Þannig eru verk mannanna í samhljóman við vilja Guðs. Þegar við segjum: "Verði þinn vilji," þá skulum við láta þessi orð um vinnuna fylgja með sem uppfylla sérhvern dag lífs okkar. Við gerum okkur þá staðreynd ljósa að við erum samstíga Skapara okkar þegar verk okkar og mennsk samskipti eru þrungin frumkvæði, hugrekki, trausti og samstöðu sem endurljóma í hinni guðdómlegu líkingu eins og svo fjölmargt annað . . .
Skaparinn veitti manninum mátt til að gera jörðina sér undirgefna. Þannig biður Guð hann um að hafa stjórn á því sviði sem honum hefur verið falið að stjórna með vinnu sinni og grípa til allra hæfileika sinna til að þroska sinn eiginn persónuleika og allt samfélagið með jákvæðum hætti. Með vinnu sinni hlýðnast einstaklingurinn Guði og bregst við því trausti sem Guð auðsýnir honum. Þetta er ekki fjarri bónarbæninni í Faðirvorinu: "Komi þitt ríki."
Maðurinn bregst við með þeim hætti að fyrirhugun Guðs nái fram að ganga þegar hann gerir sér ljóst að hann hefur verið skapaður í líkingu Guðs og hefur þannig þegið styrk sinn, vit og hæfileika frá Guði til að skapa samfélag lífsins sökum óeigingjarnrar elsku sinnar á bræðrum sínum og systrum. Allt það sem er jákvætt og gott í lífi mannsins þróast þannig og rennur saman við hið sanna takmark hans í Guðsríkinu. Þið völduð ykkur góð einkunnarorð: "Guðsríkið, hið mennska líf" vegna þess að takmark Guðs og mannsins renna í einn og sama farveg. Heimurinn þróast í átt til Guðsríkisins sökum náðargjafa Guðs sem gera alla mennska starfsgleði mögulega. Eða með öðrum orðum: Að biðja um að Guðsríkið komi er að beina allri sinni verund til þessa veruleika sem er hinsta takmark mannkynsins.